Miriam Van hee (ja)

Geplaatst: 21 mei 2008 06:41 pm



Vertel je nog hoe het was, Jan?



Tiba.

En ook de gedichten van Miriam Van hee staan weer allemaal op de site



www.poezie-leestafel.info/miriam-van-hee



---

In De 100 beste gedichten van 2008 vond ik deze:



De zin van wandelen



je voelde het zweet op je wenkbrauwen

rusten, je keek waar je liep en het leek

alsof de aarde terugkeek, de stenen

de bladeren van vorig jaar wenkten

je eerst en weken dan weer, ze maakten

je dronken, je struikelde maar je bleef

overeind, je leefde gewaarschuwd

en je gedachten zweefden niet langer

maar ze bezonken



tegen een veld violetblauwe bloemen

ze roken naar fresia's, of nee, seringen

ze roken naar vroeger, je jeugd,

je verlangen, je kende de weg niet

noch de bestemming

deze vreugde niet en deze bloemen



© Miriam Van hee (uit: Buitenland, Bezige Bij, 2008).

Dit gedicht gelezen en herlezen, het is als een stroom die op je afkomt, een stroom van woorden, indrukken, gedachten,...

Je gaat mee op 'de wandeling', een tocht zou ik het noemen.

De titel is er vast achteraf aan toegevoegd, hij moet verduidelijken, daar is de rede aan het woord.



Een eerste indruk bij een indrukwekkend gedicht.



mira

Staat de wandeling hier symbool voor het levenspad?



Met in het eerste deel hoe het in het leven allemaal kan "verlopen". En in het tweede deel een geur (van seringen) die de herinnering oproept aan je jeugd, toen je van wat er op je levenspad zou komen nog niets wist?



Het valt me op, dat het hele gedicht in de verleden tijd staat.



Librije.

De zin van wandelen



je voelde het zweet op je wenkbrauwen

rusten, je keek waar je liep en het leek

alsof de aarde terugkeek, de stenen

de bladeren van vorig jaar wenkten

je eerst en weken dan weer, ze maakten

je dronken, je struikelde maar je bleef

overeind, je leefde gewaarschuwd

en je gedachten zweefden niet langer

maar ze bezonken



tegen een veld violetblauwe bloemen

ze roken naar fresia's, of nee, seringen

ze roken naar vroeger, je jeugd,

je verlangen, je kende de weg niet

noch de bestemming

deze vreugde niet en deze bloemen



© Miriam Van hee (uit: Buitenland, Bezige Bij, 2008).



Even terugkomend op dit gedicht:



Het komt op mij over als een gedicht over een jong volwassene die voor het eerst alleen op reis is, (zonder ouders) die probeert haar 'levenspad' te vinden. Ze struikelde maar bleef overeind. Je leefde gewaarschuwd De waarschuwingen van de ouders nog vers in de oren.

Het veld violetblauwe bloemen doet mij denken aan lavendelvelden. Als verse bloemen zijn het onbekende bloemen maar die toch doen denken aan haar jeugd (zakjes met gedroogde lavendel tussen het linnengoed?)



Dettie