Geplaatst: 08 sep 2006 04:21 pm
En iedere keer als ik langs de
Spiegel loop, zie ik meer- het grijze
Aan de slapen, het woeste blonde
Bovenop- de kop, het aangezicht
Van mijn vader. De staat van schedel
Nadert bij leven en onwelzijn-
Bot, dat sinds de geboorte van
Het vlees van kraakbeen verhard is
Tot. Om het hoofd te bieden aan.
Om overeind te blijven staan.
En iedere week denk ik halver-
Wege, de volgende week doe ik het
Beter. En na het snikken ligt ze
Als een kind, opgerold, afgewend.
Ik kijk naar haar, haar lief gezicht
En vraag me af waaraan ons falen
Ligt. We have no aim, we 're empty,
It's our emptiness- had ik wat
Ik zag als ons probleem tot in een
Andere taal van mij vervreemd.
Elly de Waard,
uit Een wildernis van verbindingen,
uitg. De Harmonie, 1986
----
Elly de Waard is jarig vandaag, dus maar even een mooi gedicht geplaatst.
Dit gedicht gaat ook over ouder worden, en over de onmacht van ons mensen. (volgens mij)
Niet echt een opgewekt verjaardagsthema, maar tóch (of misschien wel juist daardoor) een mooi gedicht.
Vond ik.
Wil
