Elly de Waard (ja)

Geplaatst: 10 aug 2006 12:57 pm



Gek hè, ik zie nooit de zomer als onverdraaglijk herfstig.



Zomer is voor mij altijd een associatie met geel en vrolijk en licht.



ik sta dan ook altijd verbaasd over 'sombere' gedichten over de zomer.



en zijn grote geruchten zijn

geluwd, zijn in de koude wind

weggeschuwd en het houdt zich klein

en hurkt weg in voorzichtig zuchten.



Ik snap dit stukje niet zo goed.



Bedoelt ze dat het hart niet meer ontstuimig kan kloppen?

Dat ze teveel tegenslag heeft gehad en het hart koud is geworden?

Dat ze het niet meer aandurft om haar hart weer warm te laten kloppen/ open te stellen?



Dettie

Geplaatst: 10 aug 2006 04:31 pm



Over ruim twee weken is Elly de Waard weer te gast op Kunst&Koningsduin, een kunstmanifestatie in de Castricumse/Bakkumse duinen.

Ik verheug me nu al op het gebeuren!



Janna

Geplaatst: 10 aug 2006 06:05 pm



En hier een linkje naar kunst en koningsduin



www.kunstenkoningsduin.nl/



Dettie

Geplaatst: 24 aug 2006 02:02 pm



Ouder geworden en

dieper verstrikt geraakt



in de verfijningen

van het bestaan, vonden



wij nooit het grotere

gemak waarnaar wij streefden



alleen het groeien

van de moeilijkheden;



de aarde zelf bleef mooi,

een regenwolk die jaagde



langs de lucht, een bries

die vochtig langs de wangen



strijkt, ze kust, konden

een dag al waardevol



maken. De rest was niets.

Wij zouden zo gelukkig



kunnen zijn als wij

onszelf niet waren



Elly de Waard,

uit Eenzang Twee. Het ikst

Uitg. De Harmonie 1993



Wil

Geplaatst: 24 aug 2006 02:10 pm

de aarde zelf bleef mooi,

een regenwolk die jaagde



langs de lucht, een bries

die vochtig langs de wangen



strijkt, ze kust, konden

een dag al waardevol



maken. De rest was niets.

Ik heb dit gedicht uit de bundel "Dichtersgesprekken"van Marjoleine Vos, waarin Marjoleien Vos dichters intervieuwt over één bepaalt gedicht.

mijn oog viel meteen op dit gedicht ..ik vind het prachtig.



Ook die laatste regel

Wij zouden zo gelukkig



kunnen zijn als wij

onszelf niet waren

Het gaat eigenlijk over hoe meer je begrijpen wilt van het leven hoe ingewikkelder het wordt..hoe meer je verstrikt raakt in de verfijningen van het bestaan, en hoe vaak je je zelf in de weg staat in dat leven..hoeveel makkelijker het zou zijn als wij onszelf niet waren,



En dat wat ons rest in al deze ingewikkeldheid is de natuur..die troost..in dit gedicht zelfs letterlijk...een bries die langs de wangen strijkt en kust.



prachtig gedicht.



Wil

Geplaatst: 24 aug 2006 07:32 pm



"je ontkomt niet aan jezelf", dat haal ik er ook uit.

Maar al te waar (soms: helaas maar al te waar, en enkele keer, gelukkig maar ...)



Groetjes. Tiba.