Geplaatst: 24 aug 2006 02:10 pm
de aarde zelf bleef mooi,
een regenwolk die jaagde
langs de lucht, een bries
die vochtig langs de wangen
strijkt, ze kust, konden
een dag al waardevol
maken. De rest was niets.
Ik heb dit gedicht uit de bundel "Dichtersgesprekken"van Marjoleine Vos, waarin Marjoleien Vos dichters intervieuwt over één bepaalt gedicht.
mijn oog viel meteen op dit gedicht ..ik vind het prachtig.
Ook die laatste regel
Wij zouden zo gelukkig
kunnen zijn als wij
onszelf niet waren
Het gaat eigenlijk over hoe meer je begrijpen wilt van het leven hoe ingewikkelder het wordt..hoe meer je verstrikt raakt in de verfijningen van het bestaan, en hoe vaak je je zelf in de weg staat in dat leven..hoeveel makkelijker het zou zijn als wij onszelf niet waren,
En dat wat ons rest in al deze ingewikkeldheid is de natuur..die troost..in dit gedicht zelfs letterlijk...een bries die langs de wangen strijkt en kust.
prachtig gedicht.
Wil