Willy Spillebeen (ja)

Geplaatst: 08 aug 2006 03:13 pm

Maar dat ene uur bleef leven

en zoveel latere jaren zijn dood.

precies, Dettie.

Wat me ook treft: dat soms één uur je hele leven kan blijven hangen, omdat er toen iets speciaals of wonderlijks of cruciaals gebeurde, terwijl zovele dingen in je geheugen verloren gaan, die nooit meer worden opgeroepen.



Hier wordt de herinnering aan de vlieger en tevens aan zijn laatste zomer als kind, opgeroepen door het spitten in de tuin (toch letterlijk te nemen?).

Het handvat van de spade herinnert hem aan de houten klos van de vlieger en aan die laatste zomer.



Eigenaardig hoe 'de herinnering' werkt en hoe bepaalde voorwerpen of gebeurtenissen associaties oproepen. Kan ik heel erg over mijmeren...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 08 aug 2006 03:19 pm



ja ik denk dat je die tuin toch letterlijk in het heden moet zien.

dat handvat roept de herinnering op naar vroeger.



Geur kan ook van die herinneringen oproepen, inderdaad wat jij zegt sommige dingen vergeet je nooit meer en andere dingen zijn gewoon weg.

Zou ook niet te doen zijn, álles onthouden! Moet er niet aan denken!



Dettie

Geplaatst: 22 apr 2007 08:04 pm



Ik vond nog zo'n mooi gedicht van Willy Spillebeen: Het huis.

Staat in mijn oude, vertrouwde "Declamatorium", maar er staat niets van verwijzing bij (en daar kan ik dan heel erg op foeteren).

Maar misschien heb ik het gedicht nog in een andere bloemlezing, als ik het vind (mét verwijzing), plaats ik het zeker.



Tiba.

Geplaatst: 25 apr 2007 06:28 am



AARDE



Aarde mijn vrouw. In je voren

viel het zaad, rijpt het graan.

Jouw schoot is de hoeve waarover

de tijd in seizoenen gaat:

gestalten van licht en schaduw,

veel licht, dat vloeit, overstroomt,

en brandt als bloed in de aders,

dan zand wordt of stollend lood.



Aarde mijn vrouw. Hoe geuren

de bossen, een houtduif koert.

Haar roep is het moe losscheuren

uit je schoot en de stilte bloeit

diep in het water van de avond.

Aarde, je lijf smaakt naar brood.

Vrouw, die ik aarzelend nader,

jouw schoot wordt mijn bloeiende dood.



Willy Spillebeen

uit Naar dieper water,

eigen beheer, Menen, 1962



Dettie

Geplaatst: 25 apr 2007 09:47 am



En ook de gedichten van Willy Spillebeen staan op de site



www.poezie-leestafel.info/willy-spillebeen



Dettie

Geplaatst: 26 apr 2007 12:07 pm



Dit is en heel mooi gedicht. Ik zal het zeker nog enkele malen herlezen .



Tiba.