Geplaatst: 05 jun 2008 10:33 am
Ken mij
Ik ben het water dat lispelt tegen de keien
aan het strand. De dronken schittering
van de zon op de golven, steeds bewegend.
Ik ben het geluid van de storm om het huis,
de rulle lucht van vochtige aarde, het vuur
dat siddert en springt. Ik ben de avond
waarin de honden blaffen verderop in het dal.
Zie mij: de vos die zich langs het pad
heeft neergelegd om te sterven. Ik ben
de pelgrim in de bergen, de handen
om je gelaat. Ik ben de geuren van vroeger:
na een hete zomerdag ben ik de eerste
verdampende regen op de stenen van je straat.
Ik ben het zachte en warme waarin je je opkrult
voor de nacht. Ik ben de gebochelde,
het heimelijke kijken, het wringen van je hart.
Ik ben het mes van de angst, in eigen vlees
het allerscherpst. Klein, zo klein ben ik
dat ik wil schuilen in je jaszak waar ik me
aan je handen vast kan houden en niets hoef
te zien. Hoog en ruim ben ik als de machtigste
kathedraal van sterren. Ik ben het ademen
van de dieren als er nevel ligt op de velden.
Ik ben de wilde danser. Ik ben de kring
om de maan. Ken mij. Ik ben het. Ik.
© Ruth van Rossum
Uit: Eilandranden,
Uitgeverij Holland - Haarlem, 2006.
Dit gedicht is een beetje op mijn verzoek geplaatst.
Heel grote dingen worden beschreven
Ik ben het water, de schittering van de zon, het geluid van storm etc. en dan...
inderdaad als een mes;
Klein, zo klein ben ik
dat ik wil schuilen in je jaszak waar ik me
aan je handen vast kan houden en niets hoef
te zien.
Om snel weer over te stappen op hoog en ruim zijn, de wilde danser,het ademen van de dieren en de kring om de maan zijn.
Dat moment van laten zien dat ze ook zwak en bang kan zijn...
en het einde Ik ben het. Ik. ('zie mij' zegt dat volgens mij)
Dát tussen alle grote zaken. Prachtig.
Dettie
