Diana Ozon (ja)

Geplaatst: 09 aug 2006 01:46 pm



Meer uitleg over dit gedicht vind je hier:



car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?t=445



Tiba.

Geplaatst: 30 jan 2007 04:11 pm



IK BEN EEN GRASPOL



Losgeslagen door de regen

drijf ik op het water

Stroomafwaarts steekt

een gestrande tak die

mij vangt in zijn twijgen



Kluiten troep spoelen

aan mijn zijden aan

We worden een eiland

Ons eiland wordt landtong

De landtong slibt dicht



Samen veranderen we

de loop van de rivier



Diana Ozon,

uit: Bronwater (Passage, 2005)

Geplaatst: 07 aug 2007 01:28 pm



Vandaag de verjaardag van Diana Ozon lees ik op de site.

Daarbij hoort een gedicht.



Op het achterdek van een groot passagiersschip

steekt een oude truttige taart

haar kop door de reddingsboei voor de foto

Steigerend werpt het schip haar achterover

Ze verdwijnt pardoes tussen de golven

Het is maar goed dat ze die boei omheeft



Vogels vliegen met het lege achterdek mee

Woest water spat op

tot de hoogste etage van het schip

De zee kust me drijfnat.



Het schuimend wateroppervlak

langs de flanken van het schip

lijkt op wit Jugendstil schimmenspel

op donkergroen marmer

Meeuwen scheren over



We zakken met een losgeslagen snelheid

diep tussen de golven

De horizon is een streepje

aan de bovenrand van het zicht

Dan weer veert het schip zo hoog

dat de zee in het niets lijkt verdwenen

Geen horizon, niets dan hemel...



De papieren zakjes braaksel

vliegen door de vertrekken

Groen uitgeslagen passagiers

hangen vol tax-free drank

in hun vastgeschroefde stoelen

In mijn kooi word ik in slaap gewiegd

op het ritme der motoren

deinend in de stevige omhelzing van de storm





Diana Ozon

uit: Hup de zee, In de Knipscheer,

Haarlem, 1986



Tiba.

Geplaatst: 07 aug 2007 01:34 pm



Bovenstaand gedicht lijkt me meer een prozagedicht.

Wat vinden jullie?



Tiba.

Geplaatst: 07 aug 2007 08:47 pm

tiba schreef:

Bovenstaand gedicht lijkt me meer een prozagedicht.

Wat vinden jullie?



Tiba.

Tiba, dit is inderdaad meer proza dan poëzie. Het is totaal emotieloos, koel en zakelijk. Bij de rijke jetset met hun tax-free drankjes valt blijkbaar niet veel te beleven. Zelfs niet als er een over boord slaat;

die wordt niet eens gemist want na haar verdwijning wordt er niet meer over gerept.

Is het inderdaad de bedoeling van de dichteres dat het cruisevolkje zo overkomt? Dan heeft het gedicht zijn doel bereikt, wat mij betreft tenminste. Maar ik kan het weer helemaal verkeerd hebben.



Pieter

Geplaatst: 07 aug 2007 10:20 pm



Ik denk dat het een bewust gekozen stijl is.

Inderdaad emotieloos naar de "oude truttige taart" toe.

Ik vind er wel (een soort) gevoelens in tov de grootsheid van de omliggende natuur (misschien is gevoelens niet het juiste woord, maar ik vind momenteel geen beter):

geen horizon, niets dan hemel

de stevige omhelzing van de storm



Misschien is dit een gedicht voor een performance op een groot podium?

Dat doet Diana Ozon vaak, las ik op haar site.



Tiba.