Frank Pollet (ja)

Geplaatst: 29 mrt 2006 07:45 am



Ik heb het ook al een paar keer gelezen Tiba en kom er tot nu toe niet uit.

Ik moet even een helder moment afwachten.



Dettie

Geplaatst: 13 apr 2006 07:48 pm



Tegenbeeld



Geen ochtend zo koud als deze. Stil licht

En mist beletten ons te praten. 'Hoe fier

Ze was, te fier om dood te gaan.' - Wat, nu ze hier

Niet is, niet meer?'' Een oud gewicht



Van trage tekens, een steeds kouder

Wordend tegenbeeld weegt op ons hart als lood.

'In haar houten eenzaamheid wordt ze niet ouder.'

'Enkel wij tellen de treden naar de dood.'



Geen ochtend zo koud als deze, de mist

In het haar, een traan in het oog, de vergeelde

Hoop. En op het netvlies het nimmer vervagende beeld

van bed, kerkhof en kist.



'Dit is de koudste dag, de langste dag.

Nu wordt het winter. Levenslang.'





Frank Pollet

uit: Invers, Erik Heyman, Koen Stassijns, Ivo van Strijtem,

Standaard Uitgeverij 1994





Heel mooi gedicht van Frank Pollet geschreven nav de dood van zijn grootmoeder (als oorspronkelijke bron staat in "Invers": nog ongepubliceerd).

En op het netvlies het nimmer vervagende beeld

van bed, kerkhof en kist.

Heel direct gezegd, maar tegelijk levensecht!

'Dit is de koudste dag, de langste dag.

Nu wordt het winter. Levenslang

.'



De winter vangt nu aan. Niet echt een origineel beeld, maar hier in de contekst toch prachtig.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 16 jul 2006 11:19 pm



HIJ DAN - september



Na het betekenisvolle gefluister, de dove kreet

Van elk uur. Waarna crescendo: de klacht.

Met welk woord in de aanslag stond zij gereed?

Misschien? Heeft zij ons ooit veracht



Maar gepoogd het waakzame oog te bedekken

Met een glimlach (:de fijnere spot van de kei en het vel)?

Wie is Hij dan: slager en slang, verwekker

Van tientallen kankers (: op ieder orgaan een gezwel)?



Teleurgesteld door zo'n vroeg winterlicht

Seint haar vertraagde hartslag dit ijskoud bericht

Aan wie zich in de herfst het veiligst waant

: 'September is de gruwelijkste maand.'





Frank Pollet

uit: De weeromstuit,

Wel, Bergen op Zoom 1996



Tiba.

Geplaatst: 17 jul 2006 02:45 pm



Moeilijk gedicht Tiba, ik moet het nog een paar keer overlezen.



Dettie

Geplaatst: 17 jul 2006 03:39 pm



Inderdaad alweer geen gemakkelijk gedicht.

Ik probeer een beetje te ontleden.



Zij: fluistert eerst betekenisvol daarop volgt de klacht crescendo. Ze is ontevreden, haar ware aard komt boven.



Hij: vraagt zich af of ze niet op voorhand gereed stond en poogde hem met een glimlach te misleiden (het waakzame oog te bedekken).



Hij: vraagt zich af wie hij is (in haar ogen? of zijn het zijn eigen bedenkingen?); in elk geval klinkt het niet heel fraai: slager en slang, verwekker van tientallen kankers.



In de derde strofe is er opeens het winterlicht. De link met het voorgaande is me niet duidelijk. In elk geval is nu alles koud (ijskoud bericht, vertraagde hartslag). En dit is wellicht een koude douche voor de "hij" die zich in de herfst het veiligst waant.



Uiteindelijk gaat dit gedicht over desillusies: na het betekenisvol gefluister volgt de dove kreet.

"Hij" voelt zich veracht, door haar glimlach misleid.

"Zij" is teleurgesteld.

De veilige cocon van de herfst (aan wie zich in de herfst het veiligst waant) wordt bruusk doorbroken door een ijskoud bericht.



Maar wat een prachtig einde van het gedicht:

Aan wie zich in de herfst het veiligst waant

: 'September is de gevaarlijkste maand".



Groetjes. Tiba.