Geplaatst: 28 mrt 2006 11:30 pm
UIT DE DUT heb ik de starheid als een jas
Naast de spiegel weggehangen. Voortaan
Woon ik enkel nog in het buitenmaatse
Molokaï van mijn hoofd.
Hoe moet ik dit verstaan?
De dichter was ingeslapen, verstard... waardoor?
Heeft het iets met dichten te maken?
Hij wil voortaan alleen nog in zijn hoofd wonen
= zich bezig houden met zijn eigen ideeën? Nieuwe gedichten maken, misschien, zonder zich van iemand iets aan te trekken?
maar dat hoofd is buitenmaats en een Molokkaï.
Molokkaï is het eiland der melaatsen, waar de verstotenen van de maatschappij die erg ziek waren een toevlucht zochten.
= zijn hoofd is een toevluchtsoord.
Voelt hij zich tegelijk ziek als een melaatse? Van melaatsheid kon men vroeger niet genezen, men stierf eraan.
Dit gedicht roept veel vragen op.
Het beeld van Judas (de verrader) snap ik helemaal niet.
Groetjes. Tiba.