Het woord 'numineus' is afgeleid van het Latijnse 'numen':goddelijke macht.
'Numina' waren de 'goden' bij de Romeinen, voor er de algemeen bekende goden waren, goden zonder naam, natuurkrachten.
Men spreekt ook van de 'numineuze fase' van de religie.
De Duitse theoloog Rudolf Otto heeft in zijn werk 'Das Heilige' de term 'numineus' gebruikt ivm de 2 aspecten van de ervaring van het goddelijke: 'fascinans' of de verrukking, en 'tremendum' of het verbijsterende, angstaanjagende.
Tjeu van den Berk schreef dan later zijn boek 'Het numineuze', geïnspireerd op voornoemde.
Een aantal dichters heeft dit gedachtengoed in meer of mindere mate in gedichten verwoord, oa. Roger de Neef, Erik van Ruysbeek, Mark Meekers, Annie Reniers....
De algemene deler in die poëzie lijkt me het zoeken naar verbondenheid tussen de waarneembare wereld, (vooral dan alles wat te maken heeft met 'natuur', maar ook met 'menszijn' en 'lichamelijke ervaring) en dat 'andere', dat ongrijpbare, ondoorgrondelijke, onuitsprekelijke, angstaanjagende van die andere, 'hogere', transcendente wereld.
Oef, dat was een hele kluif.
mira
