PieterD schreef :
Bedankt, Dettie, voor je informatie. Het zou idd. goed over een god kunnen gaan. Als je dit gedicht leest dan denk ik meteen aan een sprekerd van meer dan 50 jaar geleden. Wat ik al eerder schreef: bombastisch. Synoniemen zijn: overdreven, ronkend, gezwollen. Veel gezochte bijvoegelijke naamwoorden. Gelukkig waren er toen al veel dichters die het veel soberder deden. En lachwekkend? Ja, mensen die overdrijven om indruk te maken vind ik altijd een beetje lachwekkend. Wat denk je van: de rode sterren walmden in wankelende nacht? Gillende spiralen door schrompelende nacht?
Pieter
Ik vind het juist wel mooi wat jij 'bombastisch' noemt. Vergeet niet dat het 1920 was. Dat is bijna 100 jaar geleden. Ik vind de taal van toen eleganter dan de botte taal van nu. Het 'zong' toen meer.
Ik kwam verder op het gedicht te kijken en dacht, stel dat het (het beeld) Jupiter is, klopt het dan? Hij was de heerser.
Heerser
Hij schreed
en ruimte was hem soepel kleed
aan 't koele lijf.
Als je het beeld bekijkt dan droeg hij een soepel kleed. Het koele lijf kan voor marmer staan.
de gladde luchten spatten uit elkander
en rode sterren walmden àl hun wonder
in wankelenden nacht.
Jupiter is de god van donder en bliksem
gladde luchten spatten uit elkaar door die bliksem enz.
Later gaat het over de elementen en de gillende spiralen lijken me de bliksemflitsen.
doorzengende zucht kan de donder zijn... of ingeslagen bliksem.
Dit zie ik er zo'n beetje in.
Ik ga even niet verder 'analyseren' omdat het anders zo pertinent lijkt zoiets als 'zo is het en niet anders' en dat bedoel en wil ik niet.
Ik ben juist heel benieuwd wat anderen in dit gedicht zien.
Dettie