Willem de Mérode (1887-1939) ja

Omdat het meer dan 70 jaar geleden is dat Willem de Mérode overleed, zijn gedichten vrij van copyright.

Er mogen dus gedichten van hem geplaatst worden.



Hier is uitgebreide informatie over Willem de Mérode te vinden



www.willemdemerode.nl/index.php



Dettie

Ik plaats hier direct al een gedichtje.



Geluk



Toen zagen wij de wolken kruien

En wachtten door den zwoelen dag

Het breken van de donderbuien

in regenvlaag en hagelslag.



En de avond daalde en geen vertroosten

Van koelte en geen verkwikken kwam.

Toen barstte 's nachts het grommend oosten

In blauwen gloed en roode vlam.



Wij haalden onzen adem ruimer

En zonken uit de lauwen druk

Tot Uwen grondeloozen sluimer

En waakten klaar - is dàt geluk?



Willem de Mérode, uit:Verzamelde gedichten.Van Oorschot 1996.



mira

Wij haalden onzen adem ruimer

En zonken uit de lauwen druk

Tot Uwen grondeloozen sluimer

En waakten klaar - is dàt geluk?

Na het onweer wendt de dichter zich tot de U-persoon (met hoofdletter).

Is God bedoeld? Zo ja, dan is dit een thema dat vele dichters nu niet meer zo bezighoudt.

Wat wel actueel en "des mensschen" blijft: de vraag: is dàt geluk?.

Ik vermoed dat dit nog altijd een vraag bij dichters (en mensen) blijft.



Tiba.

Waarom noem je dit een gedichtje, Mira?

In de laatste strofe is volgens mij verwoord dat het slapen van God door de dichter als grondeloos wordt ervaren; grondeloos is hier op te vatten in twee betekenissen: 1. zonder grond, zonder bodem, dus zeer diep of 2. zonder reden, onbegrijpelijk.

Het onweer maakt hem duidelijk dat het geluk niet bij een god te vinden is maar bij "geluk" dat ons bij toeval overvalt.

De discussie over de slapende God zou later heel actueel worden in de "God is dood"-discussie van de jaren zestig, volgens mij aangeslingerd door het gelijknamige boekje van een Anglikaanse bisschop. (Even de naam kwijt.)

Pieter

En zonken uit de lauwen druk

Tot Uwen grondeloozen sluimer

En waakten klaar - is dàt geluk?



Die regels hebben iets moois uit de-tijd-van-vroeger

De laatste regel vind ik prachtig (zonder overtolligheid).



Tiba.

De roos



Rijk en luchthartig heeft de roos gebloeid.

Haar zijden prachtgewaad was snel versleten.

Van een berooid hart wil geen mensch meer weten.

't Verhaal van armoe heeft nog nooit geboeid.



Wie wandelt door een leeggewaaide hof?

Wie plukt zich een boeket van doode rozen?

Trots dorens wordt een jonge knop gekozen.

Men waagt zijn bloed niet voor dor hout en lof.



IJdel en droef was dit vervoerend blozen,

Ons nu ontslapen zorgen nutteloos.

En wie dit als zijn levenslust verkoos,

Heeft niets dan wonden en verdriet gekozen.





Willem de Mérode (1887-1939)

uit: Chineesche gedichten (1933)



Dit gedicht zie ik als een metafoor voor ontrouw.

Kiezen voor een jong meisje omdat de (oudere?) eigen vrouw heeft afgedaan.

Zij bloeit niet meer. Er wordt een 'jonge knop' gekozen.



En wie dit als zijn levenslust verkoos,

Heeft niets dan wonden en verdriet gekozen.



Dettie