Leonard Nolens (ja)

Geplaatst: 17 aug 2007 08:03 pm

Dettie schreef:

Dit vind ik een van de mindere gedichten van Nolens.



Met de misplaatste beleefdheid

Van een ongelukkig mens, hoe lang



Heb ik hier niet staan kloppen

Aan de deur van het leven



Die openstond



Niet des Nolens vind ik het.



Dettie

Als ik het gedicht las, hoor ik het hem vertellen met zijn typische voorleesstem en dat geeft me wel een goed gevoel. (zonder het gedicht diep te analyseren - het vernislaagje zeg maar ;



Jan S

Geplaatst: 18 aug 2007 08:00 am



Dit gedicht heeft ook zijn weg gevonden in Honing en as. Misschien kunnen we hier nog wel eens verder op ingaan. Een klein citaat uit mijn recensie :



Voelde hij zich geremd ? Fragmenten uit het deel Etiquette wijzen alvast op het ervaren van een zekere nutteloosheid, een teleurgesteld zijn, misschien zelfs frustratie.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 18 aug 2007 08:08 am



Je recensie wordt vandaag geplaatst Rutger.

M'n Leestafelvakantie zit er weer op. *Zucht*



Dettie

Geplaatst: 18 aug 2007 11:57 am



Ik heb een nieuw item geopend voor je recensie Rutger



car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?t=148



Dettie

Geplaatst: 18 aug 2007 02:07 pm

Jan S schreef :
Als ik het gedicht las, hoor ik het hem vertellen met zijn typische voorleesstem en dat geeft me wel een goed gevoel. (zonder het gedicht diep te analyseren - het vernislaagje zeg maar ;



Jan S

Ik hoor ook die stem in mijn hoofd als ik het lees, en dat geeft me ook een goed gevoel.

En dan probeer ik het zelf ook eens luidop te lezen...maar dat trekt natuurlijk nergens op . Ik hou het dus met die stem in mijn hoofd.



Het gedicht spreekt me aan. Ik vind dat het gevoel rond die "hoe lang" heel mooi wordt overgebracht, ik voel ze doorheen het lezen van het gedicht.



Kim

Geplaatst: 10 dec 2007 10:13 pm



Wij weten om te beginnen van geen begin 2



Om twintig voor negen verliet ik geruisloos het lichaam

Van moeder en keek ik ons aan.



Ik zag ons daar allemaal liggen en staan

In mijn eerste verblinding.



Ik hoorde ons allemaal aan als de stem

Van een schaar en ik hoorde mijn aanvang

Verknipt.



Mijn bloedende navel bestreek het schreeuwende centrum

Van de wereld in deze kamer.



Ik kan uit mijn kamer van jullie niet weg.



Leonard Nolens (1947)

uit: Bres

(Querido 2007)





Dettie