Geplaatst: 13 feb 2005 11:10 pm
Ik heb een jaar geleden een dichtbundel gehad gekocht van Nabokov, met de simpele titel: gedichten. Ik moet eerlijk zeggen dat zijn poëzie me een beetje tegenviel. Zeker als ik het vergelijk met zijn sprankelende proza. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog. Toch een mooi gedicht:
Eilanden
In mijn boek met sprookje stond een plaatje:
jij en ik op 'n toren bij een strand.
kom weer in de wind staan, en ik laat je
kijken langs mijn uitgestrekte hand
Waar de golven in de verte rollen
en verdampen, zie je een heilige waas
eilanden van zaligheid, als bolle
violette broden voor de Paas.
Want gevleugelde persoonlijkheden
hebben ze van extra lekker zand
met hun gouden vingers zitten kneden
oen gebakken op de hemelrand.
Daar moet al het moois zijn dat we zoeken,
en daarheen vertrokken wij alras,
als het niet zo sneu van onze boeken
onze hond en onze liefde was.
1928
Vladimir Nabokov.
(uit: gedichten, 2002, uitgeverij Hoogland & van Klaveren, vertaling: Anne Stoffel)
Dario
