Richard Minne (ja uitgegeven bij Van Oorschot)

Geplaatst: 01 nov 2006 10:30 pm



De wespen en de appelaar



God werd moe en lastig

urenlang had hij geschapen:

tijgers, boterbloemen,

reumatiek en rapen

en hij zat nu boven

op den eerste kam.

Onder hem liep Eva

en ernaast Adam

die stil en gezapig

pafte aan zijn pijp.

't Was laat op de zomer

en d'appels al rijp.

Rond het bleuzend ooft

zoemden de jonge wespen;

Menige zwerm zat

diepgenesteld

in de lommerrijke kroon der wetenschap;

Hier en daar hing reeds

een appel zonder sap.

De zon dook onder in

een schotel rode wijn

op de plaats waar later

het westen zou zijn.

Dit is het uur uit duizend

't duizelt ál: men heeft 't gevoel

dat alles, tot onder uw

zitvlak zelfs de stoel

begeeft. Men zoekt een woord

dat als een roos zou geuren

en in de pupil van de geliefde

dansen kleuren

die Iris zelf niet kent.

Maar het eerste koppel

was nog niet gewend aan de nuance

hun taal

was ruw nog als het erts

en zonder decadente draaien

kss kss prprprpr boem

(zie Paul van Ostayen)

De wind beefde door 't riet.

Nu komen Eva de avond,

de muizenissen in 't hoofd,

verveling en verdriet;

Ze stond rechtop en zweeg,

de nacht deed nog een stap vooruit

daar echter om de appelaar

doofde het licht niet uit.

Gelijk eoolse harpen

zong 't bijenvolk en zie

daar in de lucht schreven ze

de axioma's der geometrie.

Eva bekeek dit al en hoe

de wespen waakten

over den boom der wetenschap

en zich 't leven gezellig maakten.

Ze vonden steeds wat nieuws

en benaderden langs alle kanten

des wetens weelde die ze uitbeelden

in duizenden varianten.

En Eva bewoog heur armoe

en de wrok die het bloed -

het beste - keren doet

sloeg in. Toekomstbeelden

rezen voor haar droevig oog.

Ze zag de eindeloze avonden

dat ze over het vuur zich boog

des winters bij een keers

wier vlam maar pover was

een hond baste op de koer

en daar zat Adam

die rondekes spekelde op de vloer.

Ze luisterden naar de wind,

wat hadden ze zelf te zeggen?

Ze gingen zich in 't bedde leggen

en Eva kocht een kind.

Zo toverde zich voor haar

de rij der komende dagen

en tussenin piepte 't verzet

de duivel van 't weten en 't vragen.

Toen werd het Eva te erg,

ze naderde zonder lawijd

en de laatste appel grijpend

- ridder of mis, ik bijt -

Maar daar rees God overeind

en keek over de schans

'maakt uw paksken' en wees

hen 't gat des timmermans.

Dit is 't bewogen einde der eerste geschiedenis

en de reden waarom het in 't leven

zo gemengeld is:

Een groet, een grijns, een lach

buigen voor 't gezag

en tussen de tanden

Verdi fluiten en Bach.



Richard Minne

uit: In den zoeten inval en andere gedichten,

Van Oorschot, Amsterdam 1955



Leni



Uit "raad de dichter" ook hier geplaatst

Tiba

Geplaatst: 10 nov 2006 06:29 pm



Nieuwe uitgave Richard Minne:





RICHARD MINNE

VERZAMELD WERK

Gedichten, verhalen en een roman



'Awel, u bent de uitgever van Tsjechov, komt u binnen.'

Zo begroette Richard Minne in 1954 Geert van Oorschot toen deze bij hem aan de deur kwam met het verzoek om Minnes gedichten opnieuw te mogen uitgeven. Het mocht en nu, een halve eeuw later, verschijnt voor het eerst Minnes poëzie en proza tezamen in één deel. Een mooi gebonden uitgave van één van de twee Vlaamse lievelingsdichters van Geert van Oorschot.



Richard Minne (1891-1965), publiceerde de poëziebundel In den zoeten inval (1927), de roman Heineke Vos en zijn biograaf (1933) en de gedichten-, brieven- en verhalenbundel Wolfijzers en schietgeweren (1942) waarvoor hij de Driejaarlijkse Belgische Staatsprijs voor Proza ontving. Zijn werk wordt gekenmerkt door een zeer persoonlijk (Gents!) taalgebruik en een vlijmscherpe maar subtiele ironie.



Over zijn oeuvre schreef Jeroen Brouwers ooit dat het 'hoe bescheiden van omvang het ook is, in waarde de gigantische oeuvres overstijgt van sommige van zijn zeer bejaard geworden collega's en critici'. De bescheiden omvang van het oeuvre kwam behalve uit zelfkritiek (weinig vond de schrijver zelf goed genoeg) voort uit Minnes manier van werken: 'Ik schrijf als een slak. Ik maak kladden, lapsussen en andere mooie zaken. Ik begin, her-begin en her-herbegin. De dagen zijn te kort voor mij.'



bron: boekhandel Walry



Tiba.

Geplaatst: 06 aug 2007 12:01 am



Internationale treinen



Laat vrije baan aan de internationale treinen:

zij schonken 't zelf-vertrouwen weer aan een geslacht,

dat kroop in ossewagens en in *palankijnen,

en nu aan 140 ijlt doorheen den nacht.



In de internationale treinen wordt geboren

de broederschap, die men bij pond en dollar meet,

Armstrong en Vickers, de trust van 't koren,

de nieuwe nationaliteiten waar niemand van weet.



Laat vrije baan aan de internationale treinen:

zij schuiven de toekomst open als gordijnen,

en brengen ons reukwerk, *guano en schoenen,

den Volkenbond en appels voor citroenen.



Richard Minne

uit: In den zoeten inval , Van Oorschot ,

Amsterdam 1955



Tiba.



*palankijn: Indische draagstoel met verhemelte en gordijnen

*guano: mestof die bestaat uit verdroogde mest en overblijfselen van zeevogels



Uit het thema "gedichten over vervoermiddelen" ook hier geplaatst.

Dit gedicht werd op muziek gezet door Dirk van Esbroeck,

zie: www.waltertje.com/artiesten/dirk_van_esb...onale_treinen-19260/



--

Geplaatst: 30 mei 2008 06:25 pm



Nu zijn "verzameld werk" in bezit.

Nu nog tijd vinden...



Tiba.

Geplaatst: 14 jun 2008 07:57 pm



Ik zie dit nu pas. Ben een beetje jaloers op je Tiba want ik ben gek op Minne..en heb er heel weinig van als ik zo eens in mijn boekenkast kijk.

Veel plezier d'ermee.



leni

Geplaatst: 21 jul 2008 02:10 pm



Binnenkort komt er iets naar je toe, Leni (hoop dat je dit leest).



Groetjes. Tiba.