Richard Minne (ja uitgegeven bij Van Oorschot)

Geplaatst: 21 jul 2008 03:01 pm

tiba schreef



Internationale treinen



Laat vrije baan aan de internationale treinen:

zij schonken 't zelf-vertrouwen weer aan een geslacht,

dat kroop in ossewagens en in *palankijnen,

en nu aan 140 ijlt doorheen den nacht.



In de internationale treinen wordt geboren

de broederschap, die men bij pond en dollar meet,

Armstrong en Vickers, de trust van 't koren,

de nieuwe nationaliteiten waar niemand van weet.



Laat vrije baan aan de internationale treinen:

zij schuiven de toekomst open als gordijnen,

en brengen ons reukwerk, *guano en schoenen,

den Volkenbond en appels voor citroenen.



Richard Minne

uit: In den zoeten inval , Van Oorschot ,

Amsterdam 1955



Tiba.

*palankijn: Indische draagstoel met verhemelte en gordijnen

*guano: mestof die bestaat uit verdroogde mest en overblijfselen van zeevogels

Klassiek gedicht (drie kwatrijnen, abab cdcd aadd), dat ik als zeer ironisch ervaar (sarcastisch is misschien wat cru uitgedrukt).



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).

Geplaatst: 04 sep 2008 07:07 am



De arme en de rijke dagen (IV)



De wereld is een fluit met zoveel duizend monden.

En elkeen blaast zijn lied. En 't maakt een droef geluid

waarin ik niets van eigen klank heb weergevonden.

En gij? Misschien hebt ge ook getikt aan meenge ruit

en werd ge als ik weer feestlijk wandelen gezonden.



Nochtans: ik heb gedroomd, gehoopt; en ik droeg boete.

'k Zag de Alpen, Vlaanderen en Straatsburg aan den Rijn.

Ik heb bemind. Ik sloeg de trommel in veel stoeten.

Ik pluisde in boeken die vol oude wijsheid zijn.

Ik heb gezocht, zo 't kan, met handen en met voeten.



En 't slot? Ik hield daaruit als onvervreemdbaar deel

den troost van 't eigen lied, wanneer ik stil gezeten,

des avonds, op den hogen berm een wijsje speel,

niet voor 't heelal en de eeuwigheid, maar slechts voor 't heden.

Dat maakt een blijden dag te meer. En dat is veel.





Richard Minne (1891-1965)

Uit: Verzameld werk,

Van Oorschot, Amsterdam, 2006.



- Ik wil altijd mijn best doen. Maar dat kan meevallen en tegenvallen.

Ik moet anders wel gaan geloven dat er in dat gedicht iets zit: ze

hebben het zelfs in het Spaans vertaald.

- Wilt u ons er een strofe van voorlezen?

- Geen denken aan. Ik versta het niet eens. Maar u zoudt het eens kunnen proberen.



- Richard Minne in gesprek met Joos Florquin over 'De arme en de rijke dagen'



Zie ook... home.planet.nl/~mdaane/minne_index.html



Dettie

Geplaatst: 13 sep 2008 10:12 pm



Heel wijs gedicht!

Ik denk dat velen zich in deze eenvoudige wijsheid zullen herkennen.



Tiba.



P.S. In Gent (de stad van Minne), heeft "wijs" een heel andere betekenis dan in de rest van ons taalgebied. Men zegt daar bv. 'wat een wijze foto' of 'een wijs bureau'... elders in Vlaanderen zegt men dan 'tof' of tegenwoordig 'de max'...

Geplaatst: 15 sep 2008 09:38 am



Hee wat grappig Tiba. Bij ons zeggen ze onwijs mooi, onwijs gek, onwijs gaaf. En dan wordt de ij benadrukt.

Eigenlijk is dat ook om te zeggen dat iets 'de max' is



Dettie

Geplaatst: 15 sep 2008 02:23 pm



Nochtans: ik heb gedroomd, gehoopt; en ik droeg boete.

'k Zag de Alpen, Vlaanderen en Straatsburg aan den Rijn.

Ik heb bemind. Ik sloeg de trommel in veel stoeten.

Ik pluisde in boeken die vol oude wijsheid zijn.

Ik heb gezocht, zo 't kan, met handen en met voeten .



Vooral deze strofe vind ik mooi:

de opsomming van de werkwoorden, in stijgende lijn,

de anticlimax in de bekentenis:

IK droeg boete

De opsomming van de plaatsen (zoals dat kind dat met zijn vader naar de wolken kijkt en daar allerlei in ziet, welk gedicht is dat ook weer?)

En dan het plotse, onverwachte in de volgende regel:

Ik heb bemind.

Het is bijna een trommelslag!



Mooi toch?



mira

Geplaatst: 15 sep 2008 03:53 pm



Ik droeg nog kleine kleren en ik lag languit met

moeder in de warme hei...

De wolken - Martinus Nijhoff



leni