Geplaatst: 04 sep 2008 07:07 am
De arme en de rijke dagen (IV)
De wereld is een fluit met zoveel duizend monden.
En elkeen blaast zijn lied. En 't maakt een droef geluid
waarin ik niets van eigen klank heb weergevonden.
En gij? Misschien hebt ge ook getikt aan meenge ruit
en werd ge als ik weer feestlijk wandelen gezonden.
Nochtans: ik heb gedroomd, gehoopt; en ik droeg boete.
'k Zag de Alpen, Vlaanderen en Straatsburg aan den Rijn.
Ik heb bemind. Ik sloeg de trommel in veel stoeten.
Ik pluisde in boeken die vol oude wijsheid zijn.
Ik heb gezocht, zo 't kan, met handen en met voeten.
En 't slot? Ik hield daaruit als onvervreemdbaar deel
den troost van 't eigen lied, wanneer ik stil gezeten,
des avonds, op den hogen berm een wijsje speel,
niet voor 't heelal en de eeuwigheid, maar slechts voor 't heden.
Dat maakt een blijden dag te meer. En dat is veel.
Richard Minne (1891-1965)
Uit: Verzameld werk,
Van Oorschot, Amsterdam, 2006.
- Ik wil altijd mijn best doen. Maar dat kan meevallen en tegenvallen.
Ik moet anders wel gaan geloven dat er in dat gedicht iets zit: ze
hebben het zelfs in het Spaans vertaald.
- Wilt u ons er een strofe van voorlezen?
- Geen denken aan. Ik versta het niet eens. Maar u zoudt het eens kunnen proberen.
- Richard Minne in gesprek met Joos Florquin over 'De arme en de rijke dagen'
Zie ook...
home.planet.nl/~mdaane/minne_index.html
Dettie