Hilde Keteleer (ja)

Geplaatst: 03 jul 2007 08:54 pm



Ja daar zeg je wat leni, tijd voor een gedicht maken...

Dat is misschien wel de kern. Woorden proeven, ritme voelen, het gedicht helemaal bijna in jezelf opnemen en van alle kanten bekijken.

Soms kan ik een gedicht meerdere malen lezen en ineens lijkt het net of er een scherm wegvalt en dan zie en voel je wat er écht staat en dat vind ik dan een cadeautje.



Dettie

Geplaatst: 03 jul 2007 08:58 pm



Helemaal akkoord!

Ik ben soms boos op mezelf omdat ik het niet direct snap (ik wil er dan meestal wat over zeggen op Leestafel). Maar het heeft geen zin te forceren of overhaasten: lezen en herlezen, dat is de boodschap.

En soms valt dan inderdaad ineens het scherm weg, zoals je het zo mooi zegt, dettie.

Prachtig verhaal over "jouw gedichtendag", leni. Ik zie het helemaal voor mij .



Tiba.

Geplaatst: 05 jul 2007 01:30 pm



Kleren van de keizer



Wat moeten we met het woordje groen?

Het is bos, boom, plant maar ook gif.

Waar loopt denken over in doen?

Zoveel vragen tegen ons middenrif.



Waar loopt de dag over in de nacht?

Is er een hemel en vooral is er een hel,

en bestaat die dan uit pure onmacht,

of kunnen we ze afwenden op bevel?



We zijn keizers en willen zo graag

kleren zien dansen in een zoele wind,

maar onze lede ogen zien hoe gestaag



de luchtmetalen eik en beuk ontkleden

hoe het geldgif zijn slinkse weg vindt,

er nog slechts geboren wordt met keizersneden.



© Hilde Keteleer

Gedicht geschreven voor

The Lappersfort Poets Society



Dettie

Geplaatst: 05 jul 2007 02:18 pm



Ariadne, de draden van de nacht



In deze ene nacht dromen de vrouwen

van verraad, geven zich over aan de daad

die langgeleden verten openlaat en sluit.



Ze spinnen de dunne draad die dichters

en ontrouwe minnaars horen in hun slaap,

een ijl gefluit dat door de bomen gaat.



De vrouwen staan tastend in het donker op,

struikelen over sokken, stinkende asbakken

en hurken aan de rand van hun droom.



Ze vinden hun weg naar de veranda,

maanlicht schijnt op de mandarijntjes,

de eerste verzen in het opengeslagen schrift.



Als een vloeiing gaat hun spinsel

in het onvoltooid gedicht, zonder

dat de schrijver er weet van heeft.



Hilde Keteleer

uit : Al wat winter is en waar

Wereldbibliotheek Amsterdam 2001



Leni

Geplaatst: 08 nov 2007 04:14 pm



En ook Hilde Keteleer staat in het nieuwe archief



www.poezie-leestafel.info/hilde-keteleer



Dettie

Geplaatst: 22 nov 2007 09:57 pm

tiba schreef:

zo is mij je oksel en je mond:

een geur, een onbetreden grond



prachtig einde van dit gedicht!



Tiba.

Volledig mee eens, tiba. De opbouw van de voorafgaande beelden kan niet anders dan naar zo'n climax leiden.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje