Ted van Lieshout (ja)

Geplaatst: 10 feb 2007 06:16 pm



Zijn



Als ik mezelf had mogen scheppen, zou ik minder

fouten hebben gemaakt. Ik liet mij niet zo verdwalen

tussen het gebrekkig zijn en het gebrekkige zijn.



Ik gaf mij broodkruimels om de weg terug

te vinden, al weet ik niet welke weg dat was en waar

die eigenlijk naartoe ging en hoe die heette.



Ik at het brood in plaats van het te strooien; honger

maakt alle wegen eindeloos lang en laat geen tijd voor rust

in de berm, de lucht te zien en daar een vogel thuis.





Ted van Lieshout

uit: Jij bent mijn mooiste landschap,

Uitgeverij Leopold, 2003



Karin



Uit het maandthema "Dichtbundels"(februari 2007) ook hier geplaatst. Tiba

Geplaatst: 10 feb 2007 06:31 pm



Wat een mooi gedicht Karin, vooral..

Als ik mezelf had mogen scheppen, zou ik minder

fouten hebben gemaakt.



en



Ik gaf mij broodkruimels om de weg terug

te vinden,.

Groeten

Wil

Geplaatst: 23 apr 2007 01:27 pm



Brood



Beloof me dat ik me nooit opzij laat schuiven,

al is het maar dat ik mijn mond opendoe

tegen iemand die voordringt bij de bakker.



Maar mannen en vrouwen hebben altijd haast,

willen graag even voor, kinderen hebben zogenaamd

tijd genoeg (Beloof dan dat als ik mij beurt



heb opgeëist, ik niet vergeten ben wat voor

brood ik moet.) Dat ik niets durf te zeggen is

mijn schuld. Hardop schaam ik me nu eenmaal;



als iedereen naar me kijkt zwijg ik vanzelf.

Beloof dat ik me er doorheen elleboog,

zoals kinderen moeten langs al dat beterweet.



Ted van Lieshout

uit: Och, ik elleboog me er wel doorheen

uitg. Leopold Amsterdam 1988



Dettie

Geplaatst: 05 mrt 2008 08:15 am



Weer een mooie dichter gevonden, Tiba en Dettie! Ik zet mijn zoektocht voort.



Pieter

Geplaatst: 24 apr 2008 03:05 pm



Versierd als vrouw



Ik ben een kwetsbaar type.

Als ik mij wil ontplooien

gaat men met stenen gooien,

dus moet ik in 't geniep,

in bittere eenzaamheid,

mijn drang naar schoonheid kwijt.



De man wordt onderdrukt!

De man is steeds gehou'en

aan regels die benauwen.

Hij moet onopgesmukt

in 't saaie pak, de jas

en pùh! een streepjesdas!



Ik sluit mij op in huis

en dicht gaan de gordijnen.

Ik laat mezelf verdwijnen .

En plotseling kom ik thuis

zoals ik van mij hou:

verkleed, versierd als vrouw.



En dan voel ik me vrij,

al ben ik opgesloten,

door niemand uitgefloten.

Ga allemaal opzij!

Ik zwier in mijn japon

tot aan de horizon.



Ted Van Lieshout en André Sollie(tekeningen)

uit: Het is een straf als je zo mooi moet zijn als ik.

uitg. Leopold -Amsterdam 2000



Leni



Uit het thema "gedichten voor kinderen en andere volwassenen" ook hier geplaatst

Geplaatst: 24 apr 2008 03:15 pm



Leuk gedicht, Tiba. Die verrassende wending op het eind doet het hem weer



Pieter