Geplaatst: 03 feb 2008 08:16 am
Dettie schreef:
EENHOORN
Here, zonder naam en zonder gezicht
Zie vanuit den hoge
Op uw droeve eenhoorn neer
Die danig hunkert naar uw licht,
Die sierlijk door de wouden dwaalt
Maar bladeren geen voedsel vindt,
Die voor de poort der doden draalt,
Allen bladeren op uw wind.
Here, zonder handen zonder stem
Snij de lichtlans van zijn voorhoofd
En vang hem in uw stalen klem
Voor de wereld hem de glans ontrooft,
Lok hem langs de stapsteen sterven
Niet als anderen domweg gedoofd
Maar rein, vrij van bederven
Langs de kruisweg waar hij in gelooft.
Jotie 'T Hooft
Uit: Junkieverdriet
Beste Lebo124
Wat de kritiek van de heer Bok betreft, kan ik en beetje met hem meegaan wat het laatste couplet betreft. Ik heb het idee dat Jotie zich hier een beetje van afgemaakt heeft. Laten we dit couplet eens goed beschouwen. De eenhoorn, beeld voor Jotie zelf, moet gelokt worden langs de "stapsteen sterven" (mooi gezegd), maar in de vierde regel langs de kruisweg waarin hij gelooft. Beschouwde Jotie zich als een soort Christus die persé de kruisweg moest volgen? Hij voelde zich niet gedoofd (verdoofd?), zoals anderen (alle anderen?), maar we weten dat Jotie zichzelf vaak verdoofde, en niet zo "rein" was. Bedoelde Jotie dat hij rein van gevoel en gedachten was, als eenhoorn, dat wil zeggen de "unieke", en de anderen niet? Het zijn maar wat vragen.
Had de heer de Bok kritiek op de inhoud of op de poëtische kwaliteit?
Ik vind het het wel een goed gedicht met wisselend rijm. Maar dat is niet erg.
Ben erg benieuwd naar jouw antwoord en welkom op Leestafel.
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre