* Jotie T' Hooft (ja)

Geplaatst: 07 apr 2007 01:04 pm



Want wie als ik nooit heeft

gebouwen



Klopt dat Tiba? gebouwen?

Op een dag zal ik weg zijn en

wat dan?

Zullen veel mensen zich dat niet afvragen?

We kunnen nu eenmaal niet voor altijd voortleven, dat is maar weinigen gegund om 'onsterfelijk' te zijn.



Dettie

Geplaatst: 07 apr 2007 02:52 pm

Dettie schreef:

Want wie als ik nooit heeft

gebouwen

Klopt dat Tiba? gebouwen?

"gebouwen" kan niet volgens mij, maar ik hoor het op sommige plaatsen in Vlaanderen vaak zeggen :shock: ....



Maar ik heb het opgezocht, dettie.

Het staat zo in Poëziekrant.... dus wellicht ook zo door Jotie geschreven (maar ik heb zijn verzameld werk niet).



Tiba.

Geplaatst: 20 mei 2007 09:44 am



Een doodshoofd



Mijn stilste en mijn trouwste vriend

getuige van het vele leed dat groeit

getuigenis ook van de verlossing

en hoe een & ander wordt verdiend.



Dat mijn doods hoofd mij eens

en voor altijd wordt ontroofd

door medemensen eerst omkleed

door wormen dan geheel gedoofd:



Somber, zult u zeggen, triest.

Toch rest mij nog de stille hoop

eens als schedel vriend te zijn

van anderen als wanhoop hen bevriest.





Jotie T' Hooft

uit: Schreeuwlandschap,

Manteau 1975



Tiba.

Geplaatst: 20 mei 2007 02:08 pm



Wat een naargeestig gedicht.

Je moet niet midden in een depressie zitten als je dit leest.



Dettie

Geplaatst: 20 mei 2007 06:56 pm



Ja, het is ook morbide een doodshoofd in je kamer te hebben en dat je trouwste vriend te noemen.

Toch heeft deze naargeestigheid ook succes. De zwartgalligheid van Jotie, zijn melancholie, samen met zijn levensstijl en vroege dood spreken de jongeren nog altijd heel erg aan.



Tiba.

Geplaatst: 20 mei 2007 06:56 pm



Ja, het is ook morbide een doodshoofd in je kamer te hebben en dat je trouwste vriend te noemen.

Toch heeft deze naargeestigheid ook succes. De zwartgalligheid van Jotie, zijn melancholie, samen met zijn levensstijl en vroege dood spreken de jongeren nog altijd heel erg aan.



Tiba.