Tjitske Jansen (ja)

Geplaatst: 19 apr 2005 02:39 pm



Ja bij dat tweede gedicht zie ik iedere keer een klein meisje uit het water stappen met haar voeten op van die rode tegels zoals vroeger bij het zwembad, en voel bijna weer hoe dat toen was.



ik hoor haar dat liedje ook bijna zingen, eindigt met ...want zijn goedertierenheid -zal bestaan in eeuwigheid.



Vind de samenvatting..en iets met goedertierenheid erg grappig.



Wil

Geplaatst: 19 apr 2005 03:24 pm



tegelstenen

Weet je hoe ik dat las? Tegels-tenen. Kan zelfs ook nog.



Dettie

Geplaatst: 28 sep 2005 01:44 pm



Als iemand mij nou maar

had opgeraapt

en in zijn zak gestopt

en daar gelaten had,

dat af en toe een hand mij vond,

voelde hoe zacht ik was

en dan weer losliet.

Of op de vensterbank gelegd,

op 't nachtkastje,

in eenrommeldoos.

De keukenla!

Ik heb nog nooit een reis gemaakt,

ik moest zo nodig wortel schieten.

Als iemand mij nou maar had opgeraapt,

er was niets aan de hand geweest,

ik was kastanjebruin geweest,

ik had geglansd, geglansd,

wat later was ik wat gaan rimpelen,

en dan, nou ja, maar nu,

nu moet ik onvrijwillig transformeren

en niet zo n beetje ook.

En steeds als ik zo ongeveer

gewend ben aan mijn nieuwe vorm,

steeds als ik zo min of meer

geaccepteerd heb

dat ik ben zoals ik ben,

dan ben ik alweer anders.

En als het nu zo was dat ik gekozen had

om zo te zijn, dat ik het wilde:

steeds een ring erbij,

zoveel soortgenoten aan mijn takken

in hun veilig stekelhuis,

zo anders dan ikzelf,

maar watweet ik het nog goed.



Ik heb het opgegeven

te zijn zoals ik ben.

Ik groei maar mee

met wie ik worden zal.

Af en toe hoor ik

Dat iemand zegt

Hoe mooi ik ben.

In mijn schaduw

gebeuren dingen

die de moeite waard zijn.



Tjitske Jansen, uit het moestmaar eens gaan sneeuwen.



Wil

Geplaatst: 01 nov 2005 03:20 pm



Voor zijn verjaardag



Ik weet de kleur waar hij het liefst op loopt

ik weet de kleur die hij bij voorkeur draagt



maar lopen is niet hetzelfde als slapen

en dragen niet hetzelfde als wakker worden.



Ik heb hem dus gevraagd: in welke kleur wil jij het liefste

slapen, in welke kleur wil jij het liefste wakker worden.



In de kleur van jouw ogen, zei hij, en in de kleur van jouw huid.

Ik heb er niet naar gezocht. Ik wist ook zonder zoeken wel



dat er geen winkel bestaat die dekbedovertrekken verkoopt

in die kleren. Er zit niets anders op. Ik moet voor altijd



bij hem slapen. Dat moet dan maar gebeuren.



Tjitske Jansen

uit: 'Het moest maar eens gaan sneeuwen"

Podium, Amsterdam 2003



Tiba.

Geplaatst: 01 nov 2005 04:08 pm



geweldig tiba!



Er zit niets anders op. Ik moet voor altijd



bij hem slapen. Dat moet dan maar gebeuren.



heerlijk om te lezen dat quasi onverschillige.



Dettie

Geplaatst: 01 nov 2005 04:20 pm



Ja hé, ik vond het ook heel leuk.

Je zegt het heel raak: dat quasi onverschillige.

Ik zat te grinniken bij het lezen.



Heb overigens nogal moeten zoeken om een gedicht van haar te vinden (moet dringend weer eens naar de boekhandel om mijn voorraad gedichies aan te vullen ). Was wel blij toen ik het vond.



Groetjes. Tiba.