Tjitske Jansen (ja)

Geplaatst: 20 jan 2006 11:30 pm



Dit gedicht had ik al eerder geplaatst, maar het zal wel met de crash verdwenen zijn:



Vrouw Holle



Ik kijk liever naar de maan

dan naar de mens.

De mens,

ik wordt er zo moe van.

Dat roepende, smekende,

lachende, verlangende,

niet wetende,

willen wetende,

ik hou van jou zeggende,

of denkende,

op schoenen

of op eelt lopende,

van de een naar de ander rennende,

met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan

die altijd hetzelfde is:

onverschillig.

trouw.



De maan heeft geen woorden nodig

om te zeggen:

ik ben er

en morgennacht ben ik er weer.



Misschien zit er een wolk voor,

misschien zie je me niet omdat je binnen bent,

omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren

of omdat er tranen voor je ogen zitten,

tranen omdat je denkt dat je alleen bent,

maar je bent niet alleen,

want ik ben er,

en gisteren was ik er ook,

en morgen ben ik er weer.



Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen,

Podium, Amsterdam, 2003.

Geplaatst: 20 jan 2006 11:45 pm



O jee, Sarah, wat goed dat je dit nog weergevonden hebt.

Is ook een prachtig gedicht:

De mens,

ik word er zo moe van.

Dat roepende, smekende,

lachende, verlangende,

niet wetende,

willen wetende,

ik hou van jou zeggende,

Dit is zo herkenbaar.

Alleen, het zou niet in ons opkomen dit zo te formuleren!



We hadden het ook nog over de titel en over het sprookje van Vrouw Holle. Jammmer toch dat ook dat allemaal verdwenen is .



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 14 sep 2006 07:21 pm



Hoogste tijd voor een nieuw gedicht...



Liefste,



Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait

en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven

touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic

zakjes palen containers apparaten waar ik niks van snap masten

vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef

nergens om te vragen. Alles is hier al



en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen

kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke

meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van

jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij

al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen

en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou

kunnen als het kon.



Tjitske Jansen



Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen (Podium) 2003



Aanbevolen!... deze gedichtenbundel, groetjes, irene

Geplaatst: 30 jun 2007 06:31 am



Als je groot bent

wil je dan niet meer spelen

of mag het dan niet meer?



Is er een leeftijd waarop iemand je komt vertellen:

'Vanaf heden is spelen verboden,' en wie

zou degene zijn die mij dat kwam vertellen?



Toen ik weer de zon in liep, zag ik de buurvrouw

met een gieter achter mijn vader aanrennen.

Het mocht dus nog! Opgelucht



ging ik vissen in de beek. Ik nam mee:

een emmer en een tak met daaraan een touw.

Een haakje had ik niet nodig.



Tjitske Jansen

Uit: het moest maar eens gaan sneeuwen

Uitgeverij Podium - Amsterdam

Geplaatst: 05 jul 2007 10:09 am



En ook Tjitske Jansen staat nu op de site

Ik heb 6 gedichten geplaatst omdat 10 gedichten uit één bundel wel erg veel is.



Hier staat het www.poezie-leestafel.info/tjitske-jansen



Dettie

Geplaatst: 10 dec 2007 10:00 pm



Koerikoeloem (blz. 22)



Er was de badkamer die op slot kon, in het huis waar ik tot mijn twaalfde

woonde. Soms ging ik op de wasmachine zitten. Het was of niemand wist

dat ik er was. Op mijn kamer was dat anders. Op mijn kamer deed ik altijd

iets. In de badkamer deed ik ook altijd wel iets, bijvoorbeeld mijn oren

vastplakken met plakband en met het badkamermedicijnkastspiegeltje

kijken hoe dat er van achteren uitzag, maar dat was anders, net of ik toch

niks deed.



Er was een kast die ik insmeerde met boter. Ik wist dat mijn moeder heel

boos zou worden maar de kast ging er zo prachtig van glanzen en mijn

vingers genoten van het smeren van de boter op het hout.



Er waren weken dat ik een half uur eerder dan nodig naar school fietste

om mijn broer voor te zijn zodat hij me niet in elkaar kon slaan.



Er was iemand die zei: 'Van alle dichteressen die ik ken, ben jij de minst

saaie.'



Tjitske Jansen

uit: Koerikoeloem

(Podium 2007)



Hier moet ik nog eens even goed naar kijken, ik weet niet of ik dit nu een gedicht moet noemen.

Prozagedicht?



Dettie