Adriaan Roland Holst (ja)

Ik zal de halmen niet meer zien

noch binden ooit de volle schoven,

maar doe mij in den oogst geloven

waarvoor ik dien...

Deze regels staan wel eens op een rouwkaart of bij een rouwadvertentie. Ik vond ze altijd erg aansprekend.



:oops: Het gehele gedicht lees ik hier pas voor het eerst. Ik heb nog zoveel in te halen.....



Een ding is duidelijk: wij (mag ik toch zeggen als European? ) hebben een hele interessante president gekregen!



Librije.

Ik heb nog gezocht, Dettie, of er vertalingen van de gedichten van A. R. Holst zijn. Niet gevonden, wel wat hijzelf vertaald heeft.



Dit is een prachtig gedicht, vraag me af of scholieren dit nog op school lezen/bespreken.



Ik vind het een pluspunt, Librije, dat een minister of president of gouverneur, of burgemeester (ik zeg maar wat) ook interesse voor poëzie heeft. Muziek, ook al zo'n pluspunt, daar houden de meesten wel van. Poëzie is veelal het kleine, onbekende broertje. Toch hebben we in België nog zo'n minister gehad die iedere avond een gedicht las.



Muziek spreekt een universele taal, over de grenzen van (partij)politiek heen, dat hoor je toch vaak. Het zou prachtig zijn als ook poëzie die taak kon vervullen.



Tiba.

INHOUD.

De Tusschenkomst Goden en Zangers De drie Broeders: I. De Verlatene II. De Zwerver III. De Eenzelvige Najaar Van een Kind I Van een Kind II Het gestorven Kind Uit een oud Dorp Het Onweer Mensch en Paradijs Naroep De Zieke De Vervoerde Hooge Deernis Tenebris Mundi De Nederlaag Einde Bij het Kristal

---

UIT EEN OUD DORP.



Een vreemdelinge - niemand kende haar -

is op haar doortocht in dit dorp gestorven;

voor kort kwam zij alleen naar hier gezworven,

op weg waarheen - geen wist het, noch vanwaar.



De winter liep ten einde; zacht al riep

- donker en zacht - het voorjaar door de tijden

van het vallen der avonden; men zeide

van haar, dat haar leven ten einde liep.



Doch zij had lang al kunnen gaan, zij was

enkel nog hier daar zij een ander wachtte;

zij wist zich hem te redden nu bij machte,

nu haar verlangen tot den dood genas.



Maar hij kwam niet; zij ging niet langer uit,

zij was te moe geworden om te loopen;

maar altijd liet zij haar klein venster open:

daar riep een vogel hem met blij geluid.



Maar hij kwam niet. Toen kwam haar einde: groot

scheen de maan in waar zij lag te zieltogen.

Er was niets meer buiten haar open oogen

dan het raam, open op dien lichten dood.



Zij zag ernaar, zij prevelde de naam

van den verlorene; met lange halen

en juublend uitslaan zongen nachtegalen

den dood naar binnen door het open raam.



Toen kwam, grootsch, geheimzinnig en van ver,

de wind aan door den nacht; het lied verstomde -

In den morgen, toen de menschen haar vonden,

regende het. Zij was al eeuwen her.

mira

Werd je onderbroken mira? Niets voor jou om op deze manier iets te plaatsen. Meestal ben je heel secuur en schrijf je er een motivatie bij.



Als het goed is, is de inhoudsopgave die bij jouw gedicht staat uit De wilde kim (1925, poëzie) Bussum: C.A.J. van Dishoeck.



Ik vind op de site van Kunstbus deze opmerking:



Ook in zijn bundel De Wilde Kim keert hij zich af van de materialistische wereld; eenzaamheid uit zich in al zijn gedichten.



www.kunstbus.nl/literair/adrianus+roland-holst.html



Hier een bespreking van Wilde Kim door Nijhoff



www.dbnl.org/tekst/nijh004verz02_01/nijh004verz02_01_0100.htm



Dettie

Tja, een en ander is misgelopen bij het quoten, en toen werd ik inderdaad ook nog onderbroken.

Ik wou deze dichter wel even weer op de voorgrond plaatsen omdat ik hem steengoed vind.

Maar met een hele achtergrond. Een monument in Nederland.

Soms denk ik dat heel veel kennis verloren gaat.

Misschien blijft schoonheid.



mira