Ingmar Heytze (ja, onder voorbehoud)

Geplaatst: 09 dec 2004 05:02 pm



Nou, ik vind juist dat hij beseft dat het heel goed gaat en met dit gedicht weer even met z'n poten op de grond wil komen.

Vereer mij niet zo, laat me weer eens in lege zaaltjes spreken.

Laat door mijn voordracht heen het espressoapparaat weer eens pruttelen, dan besef ik weer wat ik nu allemaal heb.



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 10 dec 2004 05:43 pm



ja hoor, dat is wel degelijk de opzet, en ik vind het een leuk idee, zoals ik al zei. Tegelijk heeft het ook iets van: kijk zóoo goed gaat het nu met mij:



laat honderd slechte epigonen mijn hagelwit blazoen besmeuren



dan geef je vooreerst toe dat je epigonen hebt, en vervolgens wens je dat ze zo slecht zijn dat je eigen blazoen erdoor besmet wordt.



Echte nederigheid zou zijn: ik wens dat mijn epigonen, als ik ze dan al heb, beter zijn dan ik.



Voor de rest: aardig gedicht, aardig idee.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 11 dec 2004 08:35 am



Wat zijn epigonen?



Dettie

Geplaatst: 11 dec 2004 10:26 am



navolgers



Tiba.

Geplaatst: 05 jan 2005 09:24 pm



Voor de liefste onbekende



Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.

Ik dank de sterren en de maan

dat iedereen die komt en gaat

de diepste sporen achterlaat, behalve jij,

dat jij mijn deuren, dicht of open,

steeds voorbijgelopen bent.



Het is maar goed dat je me niet herkent.

Kussen onder straatlantaarns

en samen dwalen door de regen,

wéér veliefd zijn, wéér verliezen,

bijna sterven van verdriet -

dat hoeft nu allemaal nog niet.



Ik ben nog niet aan ons gehecht.

Ik kijk bepaald niet naar je uit.

Neem de tijd, als je dat wilt,

Wacht een maand, een jaar,

de eeuwigheid en één seconde meer -

maar kom, voor ik mijn ogen sluit.



Ingmar Heytze

uit: Het ging over rozen,

Podium 2002



Dit gedicht kreeg de Gedichtendagprijs 2002.

De Gedichtendagprijzen zijn prijzen voor de drie beste gedichten van het afgelopen jaar.



Tiba.

Geplaatst: 28 sep 2005 07:47 am



RIETVELDZIT



Ken je het gevoel dat je gaat zitten

op een stoel die er niet staat



de sensatie dat iets plotseling niet is

waar je het zonder twiijfel had verwacht,

een onzichtbare duw van voren.



Verbaasde berichten naar alle spieren:

Mayday! Mayday! We zweven! We vallen!

Uitklapreflex van beide armen.



Daarom zit de Rietveldstoel zoals hij zit,

zo laag en blauw en rood en goed,



als om er op te wijzen dat men af en toe

eens moet gaan zitten op een stoel

die er niet staat.



Ingmar Heytze

Uit "Het ging over rozen"



Lizzy