Eva Gerlach (nee)

Geplaatst: 18 okt 2005 03:59 pm



Drukte



Het is raar gesteld met de doden,

schuiven in je aan, zitten met hun

holtes in je knieën, hun kootjes

in je vingers een brief te schrijven,

even sloom als jezelf, even beperkt op de hoogte

van weerbericht en genade, twijfel en kostprijs

en als het etenstijd is, bedtijd

tijd is om de honden uit te laten,

tijd om een kind te krijgen, een man te begraven,

altijd lopen zij, meegaand,

volgzaam, met hun kammen en doornen hun schaambeen

boven je geslacht hun schedelpan rond je

zinnen hun graat om je merg

in je door, tiktiktik. Alleen

je vel dempt hun drukte een beetje.



Eva Gerlach

Uit: Niets is bestendiger

De Arbeiderspers 1998





Ik las dit gedicht, maar weet niet helemaal zeker of ik het begrijp. Worden met die doden in je lichaam overleden bekenden genoemd die nog op een bepaald manier in je blijven en je beslissingen e.d. beïnvloeden of dacht er iemand iets anders? en dat tiktiktik, wat is dat? Hebben jullie een idee?

Geplaatst: 13 jan 2006 11:05 pm



Ik denk dat ze bedoelt dat je je doden overal met je meedraagt. Ze zijn er altijd. En ze drukt dat op een zeer concrete manier uit.

Ik denk niet dat ze haar beslissingen beïnvloeden (ze zijn volgzaam), maar ze zijn steeds aanwezig.

Tiktiktik: het voortdurend daarzijn van de afwezige doden? Ze kloppen onophoudelijk in je? Ze zijn er steeds en laten je niet met rust, je kunt er niet omheen? Ze kloppen in je mager vel!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 21 okt 2007 05:25 pm



Ik ben een absolute fan , heb 5 bundels van haar en zal er een keuze uit maken... Ik ben erg blij met de toestemming van Arbeiderspers. Ik begrijp niet dat ze sommige dichters helemaal niet toelaten zoals Pessoa... ik heb al de toestemming van de vertaler... maar de uitgever wil niet. Waarom is dat toch, dat selectieve... het is mij een raadsel...



leni

Geplaatst: 21 okt 2007 06:16 pm Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

Quote:

ik heb al de toestemming van de vertaler... maar de uitgever wil niet





Het is niet dat de uitgever niet wil, het is dat de erven van de dichter zelf het niet willen. Hetzelfde geldt voor Drummond d'Andrade.

De uitgever zegt uit bescherming naar Leestafel toe, begin daar niet aan, dat kan je heel duur komen te staan.

Het is sowieso lastig om vertalingen te plaatsen. De vertaler kan toestemming geven maar dat wil nog niet zeggen dat de dichter zelf of de erven of de uitgever het er mee eens zijn. Tenzij de vertaler en/of de uitgever de exclusieve rechten hebben en zelf mogen zeggen wie wel of niet mogen plaatsen.

De uitgever koopt copyright per gedicht.



Vandaar dat ik altijd nogal terughoudend ben. Ik heb ooit al eens een hele rel gehad met een uitgever omdat zij de exclusieve vertaalrechten hadden en ik van een andere vertaler toestemming had voor dezelfde dichter (en die vertalingen dus ook geplaatst had).



Dettie

Geplaatst: 24 okt 2007 12:24 pm



Ok Dettie, dat is me nu weer duidelijk. Bedankt voor je reactie. Ik ben van plan om volgend jaar hier een Portugese voorstelling te gaan spelen met de teksten van Pessoa... ik hoop dat ik er de toelating voor krijg als dat zo zit...



leni

Geplaatst: 28 okt 2007 03:04 pm



Vaak liep ik op het kerkhof, dik, alleen,

te vliegeren: daar stond de meeste wind.

Als het touw zakte, sprong ik van een steen.

Ik ging ook dood, al was ik nog een kind,



de tuinman zei: 'Eens word je meegenomen.'

Een goede vlieger had ik, zelfgebouwd,

een Draak; geen Rover die erbij kon komen.

gemalen glas schitterde rond het touw.





Ik had een kistje (Schimmelpenninck, Flor

Fina, Assortiment), daarin bewaarde ik

wat mij angst aanjoeg: hagedissenstaarten,

een slangevel, het skelet van een boktor.



Als ik ernaar keek trok een optocht voorbij,

het ging alles één kant uit, je kon het niet keren

of tegenhouden. - Ook ik bevond mij

in doodsgevaar; steeds groeide ik uit mijn kleren.



Eva Gerlach

Uit: Verder geen leed (1979)

Arbeiderspers-Amsterdam

---

Lievelingsdieren



Tussen de stenen hollen de platte,

brede pissebedden omlaag naar het donker. Vergeten

toen het nog koud was te kijken: hoe overwintert

een dier dat zo lijkt op herinnering,

zo afvalkleurig, met zijn hoofd naar binnen

en doodstil bij de minste aanraking.



Ik weet een kind dat van ze houdt, het streelt

hun dadelijk verstijvende stofjassen,

draagt ze tussen twee handen de kamer door.

O! zachte pootjes hebben ze, mag ik ze niet

houden in een kistje met onderaan glas?

Daar kijk ik de hele tijd naar, daar zing ik dan voor.



Eva Gerlach

Uit: De kracht van verlamming

De Arbeiderspers, Amsterdam 1988

---

Kijk, R. in pyama, haar hand

die de kat heeft geaaid in verband,

zwachtel om haar enkel want gesprongen

van de bank, ik kan vliegen, haar tong

gewond van toen zij al etend een kerstlied

zong.

Hoe zij gaat staan en op haar kwartviooltje

speelt

Roodborstje tikt tegen venster tin tin, haar

haar

over haar witte scheiding door elkaar -

hoe daar als Russische popjes allerlei soorten

hachje in opgeborgen liggen, tot haar

geboorte.



Eva Gerlach

uit ' Wat zoekraakt.

Arbeiderspers-Amsterdam 1994

---

leni