Chr. J. van Geel (ja alleen uitgegeven door Van Oorschot)

Poezie-Leestafel heeft toestemming (gedogen) gegeven om gedichten die door hun uitgegeven zijn te plaatsen.

Er mogen dus meer gedichten geplaatst worden.





Dettie

Geplaatst: 12 apr 2007 05:00 pm



Plein



Dat is een prachtige boom

voor die sigarenwinkel,

er daalt een duif in neer.

Een schilder schildert trage halen.

Onder de ladder staat de bakker in zijn deur,

bespat met schaduw van de blaren.

Het asfalt is van muizenleer.

De meisjes fietsen glimlachloos,

hun knieën tillen bloemen op.

Bij Fientje zijn de schermen neer.



Chr. van Geel

uit: Gedichten,

Van Oorschot 1993



Tiba.

Geplaatst: 12 apr 2007 07:10 pm



Thuiskomen



De zee, een lijf van geheimzinnig roepen,

beweegt haast niet.

Ik ken een strand, er staat een boom

waarin de vrouwen zingen,

wellustig, loom.



In havens liggen schepen onder stoom

vol honing van de zee. Motregen hangt

als wimpers voor het landschap.



Achter de zeedijk, ademend en in de mist

onzichtbaar, slapen de koeien.

De kluister van een paard sleept naar het hek toe,

houdt stil waar ik met zoete woorden sta.



Hoor, de zee roept,

klapt in haar handen.

De scheepjes stuivend in het nat

komen als kinderen - een sleept

een slee het tuintje in.





Chr. J. van Geel

uit: Spinroc en andere gedichten,

G.A. van Oorschot, Amsterdam



Tiba.

Geplaatst: 12 apr 2007 08:08 pm



Gaat dit gedicht nu over een zeeman die thuiskomt, of is het een beeld voor iemand die thuiskomt?



Tiba.

Geplaatst: 21 apr 2007 08:41 pm



Wind



Elke boom is een bijna andere

open mond van de wind



luisterende stemmen ieder blad,

iedere stam, ik, ieder lied.





Chr. van Geel

uit: Uit de hoge boom geschreven,

G.A. van Oorschot, Amsterdam 1967



Tiba.

Geplaatst: 11 mei 2007 05:38 pm



De liefde zegt...



De liefde zegt dat ik een jas moet zijn,

een harnas van gevlochten hout, een helm

op het schedelveld van zand, een dicht vizier,

een lans, een liggend beeld slapend gestrekt,

in maliën gegespt, een schild van zij.

De liefde zegt dat ik als gras moet zijn,

een mantel voor een zandstuivende wond

van het duin, een mond waar zij haar woord in legt.





Chr. J. van Geel

uit: Spinroc en andere Verzen,

van Oorschot, Amsterdam 1975



Tiba.