Geplaatst: 26 jan 2006 02:26 pm
Eén ding is droevig en maakt zacht geklaag
Altijd om d' aarde heen, een nevel vaag
En luchtig om dat lijf: 't is wisseling
Van zijn en niet zijn en dat ieder ding,
Zielen en bloemen, drijven naar dat rijk,
Waar 't wit en stil is en den dood gelijk.
Want zoals altijd aan het eind van 't jaar
Trekvogels uit het land gaan met misbaar
Van vogelstemmen uit de hoge lucht,
De kindren op de straat horen 't gerucht
En kijken, zeggend: 'zomer is voorbij,
De kou komt' - in de wolken gaat de rij
Van vogels - zó zó gaat alles voorbij.
Maar zoals ik eens aan het strand der zee
Was 's avonds, doch niet was mijn hart te vree,
Maar bevend en ongerust - en zoals toen
Vlak voor den hemel, voor het vermillioen,
Een vogel, een zwart beest vloog, duidelijk
Gespreid op staart en veer: daaraan gelijk
Komt élk ding en gaat élk ding en is schoon
Omdat het eenzaam is. Het is de zoon
van Onrust, in de scheemring van zijn schoot
Geboren, en sterft eensklaps waar de dood
Het neerslaat - maar het staat voor 't licht
Zijn leven lang. Welaan, ik zoek 't gezicht
van Mei zolang zij in leven was.
Herman Gorter, fragment uit MEI, een gedicht, ingeleid door
Garmt Stuiveling, Bert Bakker/Daamen, 4de druk 1965
Eén ding is droevig
....
't is wisseling
Van zijn en niet zijn
en
Komt élk ding en gaat élk ding en is schoon
Omdat het eenzaam is
Is al sinds jaar en dag onderstreept in mijn Mei
enne.. ik vind het nog altijd even ontroerend.
Groetjes. Tiba.
