Max Croiset 1912 - 1993

ik heb een zee bedacht

daar lgt zij



ik heb een wolk bedacht

daar drijft



ik heb een mens bedacht

dit schrijft hij



gedichten

schrijf ik door mijn raam

op het blad

van de Noordzee



ook al loop ik tussen de alpen







we zitten samen

te kijken

naar de Ionische zee



en zwijgen



alleen de Noorzee

verstaat Nederlands



ik adem de wind

die zoëven de golven bewoog



ik proef op mijn lippen

het zout dat hij meeneemt



ik ben geheel en al zee



met de branding in ogen en oren





een dode meeuw ligt op het strand

voorover

de vlerken uitgespreid



hij nu van de aarde

zoals ik





een reusachtige schelp

ligt voor mijn deur



de onderkant zee

de bovenkant hemel

de horizon zijn scharnier

soms heeft hij een volle maan

tot parel





een vlinder fladdert boven zee

eensklaps ben ik een waaghals

op mijn voeten





donderend declameert de branding

het blanke vers

van de Noordzee



regel

na regel







nu mijn tijd lijkt in te korten

laat ik de geboorte van de Noordzee

mij geen ochtend meer ontgaan



nieuwe golven

nieuwe meeuwen

een weer vervangen horizon



en daarboven soms het bleken

van een verlate maan



en dan het af te wachten wonder

of jij met ademen bent doorgegaan





de stralen van de vuurtoren

vegen lichtend

over de nachtelijk Noordzee



maar slepen het duister mee





achter mijn raam

aan de Noordzee

zie ik mijn handen

langzaam bleken



de huid van Steve Biko

verkleurt tot de mijne



de dageraad onthult meer

dan het blauwe van de Noordzee



de ander in mij

die geen dichter is

kijkt naar de Noordzee en vergeet haar



ik benijd hem



vaak urenlang





starend door de mist

over de Noordzee

is mijn voorhoofd

de horizon

die haar omsluit



in mijn achterhoofd

omlijst een schijnbeeld

van het vaste land



nauwelijks opgedoemd

verdwijnen

meeuwen





de Noordzee stijgt

lenteblauw

ten hemel



de hemel daalt

azuurblauw

naar de Noordzee



ze vewarren in elkaar



vlijmscherp vandaag

het kromzwaard horizon



met één houw snijdt mijn blik

de hemel af van de Noordzee





Het behoeft geen betoog dat Max Croiset decennia ( in Scheveningen aan de Zeekant) aan de Noordzee heeft gewoond.





Zelf schreef ik ook nog een gedicht,maar dat zal ik achterwege, er moet geen belangen verstrengeling zijn tussen lezer en schrijver op leestafel.



Manja Croiset.

Max Croiset gebruikt vaak korte zinnen,

met hele krachtige woorden,

die vaak meer zeggen dan een heel verhaal!

Dat vind ik echt een kunst, heel bijzonder



Molly

In een bloemlezing uit 1964 vond ik het volgende gedicht van Max Croiset



Berk



De kruin zwiept in de wind

de stam is roerloos bij de wortels

hoe dan te zeggen dat de boom beweegt



mijn ogen gaan van stam tot kruin

van kruin tot stam

mijn benen liggen roerloos als die wortels

hoe dan te zeggen dat ik in vervoering ben



Max Croiset



Dit gedicht werd geplaatst in de 10de bloemlezing uitgegeven door een grote, niet-Nederlandse oliemaatschappij (1964)

Mooi hoe de dichter een boom beschrijft, toch al 1000X bezongen, en er een persoonlijke toets kan aan geven: de parallel tussen roerloze stam en benen, de herhaling van 'hoe dan te zeggen'.

Een goed dichter, zou ik zeggen .



mira

Je zou er een "Boom"over op kunnen zetten.



manja croiset

Vele bomen



mira