Geplaatst: 07 jan 2008 02:09 pm
Vanmiddag op mijn gemak een aantal gedichten gelezen,
en ik moet zeggen dat ik ze mooi vind. Ik heb nog even Detties verslag gelezen van "mijn leven achter onzichtbare tralies"en daarmee winnen ze nog extra aan kracht.
Hier schrijft iemand die het een en ander meegemaakt heeft, en dat lees je ook.
Mooi vind ik dat de gedichten zo verschillend zijn, mooi vind ik ook dat er dingen duidelijk owrden, eenzaamheid bijvoorbeeld, zonder dat de expleciet gezegd worden.
Bij de eerste keer lezen viel dít gedicht me meteen op
het kindje wil zichzelf
een kusje op de spiegel geven
maar schrikt van het hoofd
dat groter wordt
als de mondjes elkaar raken
29 december 2000
© Manja Croiset
Uit: Mijn leven achter onzichtbare tralies
Uitgever: Gopher B.V.
Zo'n ontroerend beeld vind ik.
Het deed me denken aan een fragment uit zomergasten van dit jaar, waarin een kindje voor het eerst zichzelf in een spiegel zag. Prachtig vond ik dat.
Groetjes
Wil
