Geplaatst: 24 nov 2007 11:03 am
Ik las deze recensie en heb hem gecopieerd.
Manja Croiset schrijft boeken
woensdag 30 mei 2007
HOOGLAND - 'Mijn leven achter onzichtbare tralies' door de Hooglandse schrijfster Manja Croiset, uitgave Gopher bv Utrecht. De lezer zij gewaarschuwd. Het boek is een therapeutische ontlading van een in zichzelf verzonken bangelijk meisje dat op latere leeftijd nog achter de tralies van haar eigen levensgevangenis verkeert.
door Anco Mali
Op de eerste bladzij begint de levensklacht met de alarmerende term 'nieuwe grammaticale vorm onverwerkt verleden tijd'. Met op de tweede bladzij: 'het is beter jong te sterven dan lang te lijden'.
Geen leestekens
Soms is de tekst voor de lezer wat moeilijk te volgen omdat de schrijfster geen leestekens en bij nieuwe zinnen geen hoofdletters gebruikt. Maar de onafgebroken voorthakkelende gedachten- en herinneringenstroom geeft wel de juiste beeldende vorm weer van een leven met ingeklonken voorvaderlijke genen, onbarmhartig gegeseld in joodse vernietigingskampen.
Tweede Wereldoorlog
Ze is kind van een depressieve moeder die haar kort na de Tweede Wereldoorlog geboren dochter geen warmte, liefde en veiligheid kan geven. En van een vader die zichzelf vooral beschermt door een soort sadistische humor. Heel vroeg al gaat ze angsten ontwikkelen. Ze voelt zich afgewezen. Ze is ook bang voor de paniekaanvallen van haar moeder. Dan steken haar eigen angstaanvallen de kop op. Het besluit van de moeder is dat de dochter weg moet naar een christelijke inrichting, omdat die volgens haar het gezin ontwricht. Als fobie- en dwangpatiënte wordt ze opgenomen in klinieken, waar ze niet genezen kan worden.
Als lezer voel je je diep bedroefd door de dramatische ontwikkeling van deze tweede generatie joods leven na de holocaust.
Terecht stelt Manja Croiset aan het eind van haar boek 'er zou volgens sommige deskundigen geen tweede generatiesyndroom bestaan, als dat eens waar was prik in me en het komt eruit'.
Dichtbundel
In de eveneens bij Gopher verschenen bundel 'Uit de spelonken van mijn ziel' beschrijft Croiset in kernachtige tekstflarden hoe ze zich voelt 'als een gevangene met aan zijn enkel zo'n bal met ketting geketend en geketend'.
Ze typeert haar leven als 'een grauwe massa geen niveauverschillen geen kleurschakering'. Haar verzuchting is 'ze hebben me op de wereld gezet maar leven hebben ze me niet gegeven'. De bundel is een intense hunkering naar liefde, troost, verlichting van het lijden.
Maar ook zegt Croiset in haar eerst boek Dissonante Symfonie “problematiek als inspiratiebron” In de schrijnende wetenschap dat deze fenomenen voor haar nooit werkelijkheid zullen worden.
Manja Croiset werd in 1946 in Amsterdam geboren uit een joodse moeder en een half joodse vader, die wegens het vervaardigen van illegaal drukwerk in verscheidene gevangenissen en concentratiekampen van de nazi's terechtkwam. Ze heeft twee oudere zusjes, van wie er één al ruim 35 jaar in Israël woont. Het boek en de bundels zijn te bestellen via internet
www.gopher.nl
en bij iedere boekhandel.
Dettie
