Joris Denoo (ja)

Geplaatst: 09 jul 2008 03:14 pm



Oh nu zie ik het!

Bedankt Pieter.



Dettie

Geplaatst: 13 okt 2008 05:21 pm



Hier komt een nieuw gedicht misschien.



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 15 okt 2008 07:43 pm



Een interessant dichter, J. Denoo.

Waarom 'misschien', Pieter?

Zoek toch maar wat tijd



mira

Dettie schreef : Geplaatst: 13 nov 2006 12:47 pm



Schroeiplek



Niet huilen, maar schrijven,

om wat voorbij is.



Niet later, maar nu,

die tijd in verzen vangen.



De dingen niet dwingen,

maar schikken en zingen.



Niet zeggen: tijd heelt,

maar toeslaan en dichten.



Schrijven is pijn herverdelen,

in achterklap van rijm.



Niet ongeremd, niet ongerijmd,

maar wonend in woorden.



Doodgewoon wonend en wachtend

op licht in het gedicht.



Tijd wijst uit.

Tijd wist weg.



Joris Denoo

uit: Robinson (cyclus 'Later')

NetBook 29, www.hetprieeltje.net



Mooi gedicht vind ik, het laat zien wat poëzie kan doen voor iemand.



Niet huilen, maar schrijven



Niet zeggen: tijd heelt,

maar toeslaan en dichten



Schrijven is pijn herverdelen



Dettie

Niet bij de pakken neerzitten,

maar in de pen klimmen.

De boodschap van deze dichter is helder.

Ook pijn kan een reden tot dichten zijn,

en wie weet helpt het bij de verwerking ervan.



Molly

Wit blad





Ik keilde een woord, onbewaakt,

over de spiegel van glashelder water,

en het scheelde geen haar

of ik had een gedicht gemaakt.



Het scheelde, het scheerde, met opzet,

geen doel voorbij, om simpelweg

aan de andere zij me toe te roepen:

waarom heb je dat gedaan met mij?



Aan andere woorden schoot ik te kort.

Het bleef bladstil; ik keek opzij

en staarde naar niets. Gedachten

stroomden voorbij. Ik maakte slagzij



en verdween vanwaar ik gekomen was,

het water achter me latend,

helder en strak als glas en waterpas.

Licht werd dichter, duister en dan donker.



Dat was het dus: woord overboord.

De spiegel bleef onbeschreven.

Rimpelingen stremden als luie melk.

Witter dan wit stond het water stil

boven zijn diepe grond. En het werd later.



Joris Denoo

Uit: Robinson



Ons toegestuurd door Joris Denoo



Dettie

Dit gedicht is ons toegezonden door Joris Denoo



WHIRLING WILMA Joris Denoo







Het huisje in de stille Vredelaan is na visite

en wat friendly fire van peuter Wilma

in een slagveldje herschapen.

Er liggen bommen onder stoelen

en banken zijn zowat opgeblazen.

Die ene pop – ze kreeg alleen een schop –

ligt noodlijdend naar ’t plafond te staren.

Het nieuwste nummer van het tuintijdschrift

bloedt uit bijna al zijn blaren.

Zelfs het vasttapijt verloor wat haren.

Peuter Wilma liet op haar oorlogspad

ook wat DNA en identiteitsgegevens

op deuren en diverse vensters na.

Het kwijl dat van de tochthond druipt,

is ook niet echt het zijne.





Haar vrolijke tactiek van de verbrande aarde

is meedogenloos, verschroeiend, nietsontziend:

zij maakt van iedere vijand haar boezemvriend.





Voorwaar: peuter Wilma heeft het stille huisje

in de Vredelaan wel heel erg grondig aangedaan.



Joris Denoo



www.jorisdenoo.be



--