Tiba schreef : Wellicht wil de dichteres deze stilte vermijden en daarom opvulling zoeken met klanken, geluiden, akkoorden en woorden, vooral woorden, een hele oceaan van... en daarom gedichten schrijven.
Ja Tiba ik denk dat, dat het is. Ik had moeite met deze laatste versregels.
Het gedicht komt op mij over als zien/horen dat er veel gebabbeld wordt, zomaar in het wilde weg zonder inhoud. Geluid produceren dus. Geluid dat overal geklonken heeft (dezelfde muziek overal, iedereen zegt hetzelfde) Zin geven aan niets, leeg gepraat.
Volgens mij verwoordt ze dat hierin:
weet je, een leven
lang niet meer zijn
dan wat tijd die
opgestapeld ligt te sterven
en daar dan zin aan geven
weet je, je jaren
vullen met geluid dat
overal geklonken heeft
vol van akkoorden
zonder de stilte te ervaren
Een wereld vol van geluid dus waarbij stilte vermeden wordt. Het oppervlakkige gepraat ervaart ze als verlies. Ze mist gesprekken/muziek met inhoud. Ze mist het samen stil kunnen zijn.
ik weet het en verkies
te leven in een oceaan
van woorden
onthoud me zo van
leegte, van verlies
Zij weet/ziet dat en verkiest de woorden op schrift, gedichten. Daarin kan ze inhoud/diepte geven en zo onthoudt ze zich van leegte en verlies.
Ben benieuwd of jullie het ook zo zien of heel anders.
Dettie