Jorien Brugmans

Librije schrijft:

Wat er omgaat in elk afzonderlijk mens is zo uniek, dat bij iedereen dezelfde woorden andere associaties op zullen roepen. Niemand heeft het recht een bepaald woord slechts èèn betekenis toe te kennen (letterdictatuur).

Het heilig vuur is de gedrevenheid van de dichter. Ze suggereert de Klaagmuur (in Jeruzalem): waar briefjes met gebeden en verzoeken ingestopt worden. Door haar grenzeloos spel met woorden en klanken ontstaan haar gedichten waarin ze op haar manier de gebeden en verzoeken kan verwoorden. Geef mij de kracht, klinkt als het begin van een gebed

Indringende analyse, Librije. Je uitleg is meer dan een uitleg, ik bedoel, je leeft je in in het gedicht en brengt het ook over (de term 'letterdictatuur had ik nog nooit gehoord).



Tiba voegt eraan toe:

vind ik de echo van de Coninck:



Geef me Nescio en Tsjechov, oude boeken.

Geef me na mijn zoveelste kale reis

Ik vul even aan uit het hoofd, want iemand heeft mijn dichtbundel 'gepikt':

iemand die me twee haren uitttrekt

en glimlachend zegt, je wordt grijs'



Jammer dat je de dichter vermeldt.

Was iets voor 'Raad de dichter'.



mira

geef me mijn dichters, geef me Kloos

laat Slauerhoff zijn liedjes van verlangen

en voel en voel de golven van Vasalis

laat alles binnen, zolang er taal is,

is er Bloem en Nijhoff en De Coninck

Door deze strofe werd mij ineens duidelijk waarom haar gedichten mij raken: ze somt dichters op die ook tot mijn favorieten behoren.



Zij leest (en ervaart!) die dus ook graag, maar heeft wel een eigen vorm en stijl gevonden waarmee ze, zoals Tiba schrijft:

.............haar eigen "klaagmuur" claimt, om daar eindeloos aan te verbouwen, om eindeloos te werken met taal en woorden, stijl en "zachte klanken". Het is haar opperste wens dat dit haar mag gegeven zijn.

Wat ik wil zeggen: ze zet zich (zoals sommige moderne dichters) niet af tegen de "oude garde", maar heeft eerbied voor hun gedichten en hun manier van verwoorden en heeft ze nodig om zelf iets tot stand te kunnen brengen.



Ze vraagt eigenlijk ook dat: laat ieder mens zijn eigen woning... etc. geldt natuurlijk ook voor deze dichters. Ze behoren niet als vergane glorie en achterhaald ter zijde geschoven worden.

Librije schreef:

Wat ik wil zeggen: ze zet zich (zoals sommige moderne dichters) niet af tegen de "oude garde", maar heeft eerbied voor hun gedichten en hun manier van verwoorden en heeft ze nodig om zelf iets tot stand te kunnen brengen.



Ze vraagt eigenlijk ook dat: laat ieder mens zijn eigen woning... etc. geldt natuurlijk ook voor deze dichters. Ze behoren niet als vergane glorie en achterhaald ter zijde geschoven worden.

volledig akkoord, vandaar ook wellicht de titel "Ode"



Nog een detail: ik merkte nog een andere echo van de Coninck, maar misschien zoek ik het te ver:



zolang er taal is,

is er Bloem en Nijhoff en De Coninck



schrijft Jorien Brugmans



en HdC schreef:



zolang er sneeuw is

is er hoop



totaal andere context natuurlijk, maar identieke zinsbouw.

Het kan bewust zijn, maar ook onbewust.

In elk geval het viel me op.



Tiba (die er een paar daagjes tussenuitgaat, pas maandag, of zondagavond terug op LT)

Wat ik over deze talentvolle vrouw wil zeggen is al door andere forumleden benoemd. Ik ben stil verwonderd over haar werken.



Molly

loskomen



een aarzeling, nog al te

zeer gewend aan zekerheid

van vaste grond, wat twijfel

ook over geloof in eigen

kracht. hoe kan ik mij, die

zó verankerd stond, bewegen

boven de zwaarte van mijn

zijn? hoe kan ik lichter zijn

dan lucht met wat ik

meetors aan gewicht? en

telt verleden tijd niet mee,

de dagen dat ik vol zat

van bezit en zucht naar

aardse pracht? er parelt

zweet op mijn gezicht,

geen taak zo zwaar als dit

gedicht: omhoog te komen

uit de waan van alledag.



voor deze hemelvaart

bestaat geen gids,

geen document,

geen routekaart.





Ik vind het beeld dat bij dit gedicht afgebeeld staat perfect erbij. Die bijna opgevlogen 'vogel'.



Het gedicht zelf raakte me erg. De onzekerheid, de worsteling, het proberen te geloven in jezelf dat je mogelijk iets kan. En het loslaten van dingen uit het verleden en de daagse zekerheden en de sprong wagen naar het onbekende. Balast overboord gooien...

En dan... licht als een vogel zijn...



Tenminste dat zie en ervaar ik bij het lezen van dit gedicht. Wie weet zien of ervaren jullie heel wat anders. (ben daar wel benieuwd naar)



Dettie

Ik zie dit gedicht als een ars poetica, loskomen van de 'oude hedendaagse dichters', HDC is overal in het vorige gedicht, en dan toch nog teruggrijpen naar nog veel oudere wortels, zoekend naar een gids voor hemelvaart..., Dante is niet ver weg.

De dichteres zoekt en eigen poëtische weg maar kan de hele literaire traditie niet afschudden, dat lijkt me haar worsteling.



mira