geef me mijn dichters, geef me Kloos
laat Slauerhoff zijn liedjes van verlangen
en voel en voel de golven van Vasalis
laat alles binnen, zolang er taal is,
is er Bloem en Nijhoff en De Coninck
Door deze strofe werd mij ineens duidelijk waarom haar gedichten mij raken: ze somt dichters op die ook tot mijn favorieten behoren.
Zij leest (en ervaart!) die dus ook graag, maar heeft wel een eigen vorm en stijl gevonden waarmee ze, zoals Tiba schrijft:
.............haar eigen "klaagmuur" claimt, om daar eindeloos aan te verbouwen, om eindeloos te werken met taal en woorden, stijl en "zachte klanken". Het is haar opperste wens dat dit haar mag gegeven zijn.
Wat ik wil zeggen: ze zet zich (zoals sommige moderne dichters) niet af tegen de "oude garde", maar heeft eerbied voor hun gedichten en hun manier van verwoorden en heeft ze nodig om zelf iets tot stand te kunnen brengen.
Ze vraagt eigenlijk ook dat:
laat ieder mens zijn eigen woning... etc. geldt natuurlijk ook voor deze dichters. Ze behoren niet als vergane glorie en achterhaald ter zijde geschoven worden.