Armand van Assche - Kinderpoezie (ja)

Geplaatst: 02 jul 2007 03:31 pm



Poëzie op Straat - Den Bosch

Auteur: Armand van Assche

Plaats: Oude Dieze 19







[img][url]http://www.cubra.nl/specialebijdragen/janbruens/poezieopstraatfotos/05asscheed.JPG[/url][/img]





zie:

www.cubra.nl/specialebijdragen/janbruens/poezieopstraat/05.htm



Tiba.

Geplaatst: 14 jul 2007 03:02 pm



Leni ik ben altijd zo benieuwd waarom iemand het haar lievelingsgedicht noemt.

Zelf vind ik De hand van mijn vader erg mooi omdat het zo beeldend is.



Aan de buitenkant

is de hand van mijn vader

een polderland

met riet en pluimgras

blauw gezwollen beken

en hier en daar, verstrooid,

wat zonnebloemen



Zo'n hand zie je voor je met de haren, de aderen en sproeten.



Dettie

Geplaatst: 14 jul 2007 10:37 pm



Ten eerste vind ik dit gedicht enorm veelzeggend met weinig woorden: 'te kijk en doorschijnend in onze hoes.( kwetsbaar en tegelijk afgesloten)

'verzwijgen het onzegbare'( krijgen geen intens, intiem contact, we spreken alleen over gemakkelijke dingen)

maken een onberispelijke pirouette op het dode punt(tegenstelling: volmaaktheid die volkomen verkeerd uitdraait).

Ten tweede:Wat een triestheid heeft dit gedicht in zich.ik hou van tragiek in de poëzie

ten derde:het is voor mij het meest pakkende gedicht uit de bundel.

Misschien is dat ook omdat ik de dichter goed heb gekend, dat vermoed ik toch...Ik vind het moeilijk om een gedicht los van de schrijver te zien...

Close reading heet dat..ik ben er niet erg voor.



Leni

Geplaatst: 27 jul 2007 11:13 pm



Een dag in de lente.



Nu zit de zon

als een duif op het dak

met melk in de krop

en verte onder de vleugels.



Mijn moeder blinkt

haar gezicht in een koperen kan

en draait de zonnen rond mijn hoofd.



Ik lig warm en stil in het gras

als een duivejong in het nest.



Voor het eerst zie ik de haartjes

op mijn arm. Ik voel ze groeien.



Armand van Assche

uit 'Haartjes op mijn arm'

Altiora Averbode 1984



leni

Geplaatst: 09 okt 2007 09:10 am



Ik heb zojuist Armand van Assche ontdekt. Nee, niet ontdekt, hij was altijd al, vanaf 1940. Ik heb hem slechts gevonden, zoals je Sartre vindt. Het dek was altijd al weg maar te weinig mensen zagen.



Ik houd van toegankelijke poëzie, van mensen die met mij willen communiceren. Niet van dichters die hun eigen universum optrekken. Hun wens ik succes en plezier in hun eigen universum; dat niet het mijne wordt.



Armand echter schreef voor jou en mij. Pluimen, duin en stafkaart. Dat zie je toch? Neem nou Wilmink, Hooft. Britten. Kunstenmakers die niet met hun rug naar het volk hun ding deden. Te hoog is de status van de onbegrijpelijken, de hermetischen, die prijzen winnen van recensenten. Of liever: te laag de status van de toegankelijken. Die prijzen winnen van jou en mij. Zelfs Toon Hermans heb ik lief, al raden mijn collega's mij dat af.



Maar Armand van Assche is in een andere categorie dan Toon; geen misverstand daarover. Ik denk dat ik Armand maar eens in de klas ga behandelen. Of liever: dat mijn leerlingen dat gaan doen.



mcouzijn

Geplaatst: 09 okt 2007 03:08 pm



Wat een heerlijk omschrijving...Armand zou zich goed gevoeld hebben.zelf had hij zo'n hekel aan dikdoenerij van sommige 'bekende' dichters..Ik weet uit ervaring dat leerlingen houden van deze poëzie alhoewel..ik had ook veel leerlingen die hielden van moeilijke en ontoegankelijke gedichten die wel een bepaalde mysterieuze sfeer oproepen zoals bvb Dirk Van Bastelaere of Erik Spinoy..Ik spreek over +15 jarigen..



leni