Geplaatst: 09 okt 2007 09:10 am
Ik heb zojuist Armand van Assche ontdekt. Nee, niet ontdekt, hij was altijd al, vanaf 1940. Ik heb hem slechts gevonden, zoals je Sartre vindt. Het dek was altijd al weg maar te weinig mensen zagen.
Ik houd van toegankelijke poëzie, van mensen die met mij willen communiceren. Niet van dichters die hun eigen universum optrekken. Hun wens ik succes en plezier in hun eigen universum; dat niet het mijne wordt.
Armand echter schreef voor jou en mij. Pluimen, duin en stafkaart. Dat zie je toch? Neem nou Wilmink, Hooft. Britten. Kunstenmakers die niet met hun rug naar het volk hun ding deden. Te hoog is de status van de onbegrijpelijken, de hermetischen, die prijzen winnen van recensenten. Of liever: te laag de status van de toegankelijken. Die prijzen winnen van jou en mij. Zelfs Toon Hermans heb ik lief, al raden mijn collega's mij dat af.
Maar Armand van Assche is in een andere categorie dan Toon; geen misverstand daarover. Ik denk dat ik Armand maar eens in de klas ga behandelen. Of liever: dat mijn leerlingen dat gaan doen.
mcouzijn