Geplaatst: 20 nov 2004 02:14 pm
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Al ben ik een reiziger
Uitg Holland BV 1959
In dit gedicht zegt hij dat hij heel veel van zijn vrouw houdt.
Hij zegt tegen zijn vrouw, als ik morgen dood ga wil je dan aan de bomen, de wind, de dieren, de huizen, de stad vertellen hoeveel ik van je hield. Ook aan een kind dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Maar.... zegt de dichter tegen zijn vrouw.... vertel het niet aan een mens. Ze zouden je toch niet geloven. Ze zouden niet geloven dat iemand zovéél kan houden van iemand, zovéél kan houden van zijn eigen vrouw.
Wanneer ik morgen doodga daarmee bedoelt hij, als ik dood ben (wil je dan vertellen...)
(Een kind is ook een mens, maar hij zet er achter dat jong genoeg is om te begrijpen. Een klein/jong kind staat open voor dingen en vindt veel dingen niet vreemd, gelooft nog veel)
Dettie
[/b]
