Gerbrand Adriaenszoon Bredero 1585-1618 (ja)

Sonnet.

Vroegh in den dageraet de schoone gaet ontbinden

Den Gouden blonden tros, Citroenich van coleur,

Gezeten in de lucht, recht buyten d' achter deur,

Daer groenen Wijngaert loof oyt louwen muer beminde.



Dan beven Amoureus de lieffelijckste Winden,

In 'tgheele zijdich hayr en groeten met een geur

Haer Goddelijck aenschijn , op dat sy dese keur

Behielt, van dagelijcks haer daer te laten vinden.



Gheluckich is de Kam, verguldt van Elpen been,

Die dese vlechten streelt, dit waerdich synd' alleen:

Gheluckigher het snoer, dat in haar dicke tuyten



Mijn Ziele mee verbint en om 'thooft gaat besluyten,

Hoe wel ick 'tliever zie wildgolvich na zyn jonst,

Het schoone van natuur passeert doch alle const.



uit: Boertig,Amoureus,en Aendachtig Groot Lied-boeck

uitgegeven en toegelicht door G. Stuiveling. Noorduijn-Culemborg 1975

Molly schreef in het item "Raad de dichter"



Wat ik nog van die bespreking weet is in elk geval dit:

Dit gedicht is een voorbeeldig sonnet dat aan alle eisen voldoet,

zowel qua techniek als de kunstzinnigheid ervan.

De rijmwoorden zijn perfect.

Het gedicht begint verhalend en later wordt het meer een beschouwing.

De laatste sonnetregel moet officieel altijd een bekroning zijn van het verhaal, en ook dat klopt in dit gedicht van Bredero.