Geplaatst: 05 apr 2008 10:48 am
Den harpen speelder die, met cracht wel kan versoeten
De boose geesten wreed, in Plutoos duyster hel,
De monsters schrickelijck, die tormenteren fel,
De sielen al te straf, wiens lyden niemant boeten,
Och dat mijn harte con, door sijn geluyt ontmoeten
Versoeting van dees quael, so het niet werd verlost,
Daer van het werd’ verdruct, verschrict ô dat hy cost
Wat blussen mijn verdriet, ic soud’ hem roemen moeten
Maer neen dit soet geluyt, verwect noch meer de pijn
End’ doet my treuren om, dat als de liefste mijn,
My niet aen sien en wil, k’laet staen my troost te geven
Daerom mijn herte claecht, benaut ontroert ja beeft
En smelt door desen brant, dat het niet meer en leeft
De doot de doot alleen, heeft t’vonnis al geschreven.
(bron :
cf.hum.uva.nl/bookmaster/Bredero&Starter..._bekende_bredero.htm
)
(als er vragen zijn over de inhoud, laat alvast maar iets weten)
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje