De tedere vlag van de poëzie

Geplaatst: 18 jul 2007 07:48 am



Ron Rijghard in NRC Handelsblad van 29 juni 2007: 'Veel poëzie houdt zich angstig dicht bij de eeuwige, grote thema’s: liefde, vriendschap, dood, eenzaamheid.



Piet Gerbrandy in Opinio (13 juli 2007): 'Driekwart van wat er aan poëzie verschijnt, kan wat mij betreft trouwens meteen naar de papierversnipperaar.



Ingmar Heytze op zijn weblog (17 juli 2007): 'Het enige probleem aan bloemlezen is dat je er gedichten voor moet lezen. Veel gedichten. Hoe het gros van de Nederlandse dichtkunst mijn humeur tegenwoordig beïnvloedt, leg ik later uit, als ik weer eens een paar uur heb geslapen. (...) ik [kan] u verzekeren dat negentig procent van de poëzie, althans, van de poëzie die om wat voor reden dan ook is opgenomen in de collectie van (...) bibliotheken, buitengewoon vervelend is.

---

Dit staat o.a. in een artikel bij contrabas,

decontrabas.typepad.com/de_contrabas/200...de-tedere-vlag-.html



Ik ben wel eens benieuwd naar jullie mening hierover.



Dettie

Geplaatst: 18 jul 2007 10:48 am

ik [kan] u verzekeren dat negentig procent van de poëzie, althans, van de poëzie die om wat voor reden dan ook is opgenomen in de collectie van (...) bibliotheken, buitengewoon vervelend is.

Ik heb niet de indruk dat ik zo vaak met vervelende dingen bezig ben :roll: .



Tiba.

Geplaatst: 18 jul 2007 11:06 am

Ron Rijghard in NRC Handelsblad van 29 juni 2007: 'Veel poëzie houdt zich angstig dicht bij de eeuwige, grote thema’s: liefde, vriendschap, dood, eenzaamheid.

Hier kan ik mij wel in vinden, maar ik zelf probeer deze cirkel te doorbreken.

Piet Gerbrandy in Opinio (13 juli 2007): 'Driekwart van wat er aan poëzie verschijnt, kan wat mij betreft trouwens meteen naar de papierversnipperaar.

Misschien toch wel wat overdreven. Mijnheer is zeker recensent van poëzie die van 's morgens tot 's avonds gedichten moet beoordelen ?

Ingmar Heytze op zijn weblog (17 juli 2007): 'Het enige probleem aan bloemlezen is dat je er gedichten voor moet lezen. Veel gedichten. Hoe het gros van de Nederlandse dichtkunst mijn humeur tegenwoordig beïnvloedt, leg ik later uit, als ik weer eens een paar uur heb geslapen. (...) ik [kan] u verzekeren dat negentig procent van de poëzie, althans, van de poëzie die om wat voor reden dan ook is opgenomen in de collectie van (...) bibliotheken, buitengewoon vervelend is.

Vind poëzie helemaal niet vervelend.



Rutger



_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 18 jul 2007 03:33 pm



Ik heb het niet geschreven hoor Rutger, wel het bericht geplaatst.

Dit omdat ik hoopte op een discussie hierover.



Om eerlijk te zijn denk ik ook wel eens dat bepaalde gedichten geen poëzie zijn (ik weet zo snel geen voorbeeld) maar wel als zodanig gepresenteerd worden. Laat ik het zo zeggen, deze gedichten voelen voor mij niet als poëzie, zoveel verstand heb ik er nu ook weer niet van.



Er staat in het artikel ook (bij Ingmar Heytze) dat hij eens een gedicht had geschreven over iets en dat iedereen het ging interpreteren. De meest vergezochte interpretatie werd als DE interpretatie aangenomen.

Soms denk ik ook wel dat er een 'waas' over poëzie ligt. Als het gepresenteerd wordt als poëzie dan moeten we ook doen alsof we het poëzie vinden.

Hoe meer gedichten ik lees hoe meer ik merk dat ik het een wél poëzie vind en het andere wel mooi gevonden vind maar het niet als poëzie aanvoelt.



Dit is dus géén kritiek op wat hier geplaatst wordt om even duidelijk te zijn, het is zoals ik het persoonlijk voel.



Dettie

Geplaatst: 31 jul 2007 05:38 am



Dettie, ik denk dat je de spijker op de kop slaat met de opmerking dat er vaak een waas over de poezie ligt, hetgene wat de dichter wil zeggen wordt te vaak door mooie woorden verdoezeld. Dit verdoezelen zit hem in het verplichte rijm, de mooie combinatie van woorden (bijv. alliteratie) en nog een paar van die dichtwetten.

Ik haal een voorbeeld aan van Leo Vroman: Leo Vroman is in veel van zijn gedichten van die wetten afgeweken en is o.a. daardoor beroemd en is daardoor ook mijn favoriete dichter. Maar het beroemdst is hij door het vaak aangehaalde couplet:



Kom vanavond met verhalen,

hoe de oorlog is verdwenen,

en herhaal ze duizend malen (of honderd?)

duizend malen zal ik wenen.



Dit vind ik eigenlijk het toppunt van verdoezeling. Het gedicht klinkt prachtig, maar staat volgens mij mijlenver af van wat hij eigenlijk voelt.

Volgens mij dit:



Begin vanavond alsjeblieft niet weer over die rotoorlog. Ik zou er elke keer bij moeten janken, maar ik kan het niet meer. Die rotzakken hebben mijn gevoel totaal kapot gemaakt, maar ik durf er de mensen niet mee lastig te vallen, daarom schrijf ik maar wat mooie woorden op.



Hij zou hier niet beroemd mee geworden zijn. Ellende wordt te vaak in een poëtisch jasje gestoken.



Pieter

Geplaatst: 31 jul 2007 08:05 am



Eigenlijk bedoelde ik denkelijk wat anders dan jij Pieter.



Ik bedoelde dat er poëzie wordt uitgegeven die eigenlijk niet goed is.

Het lijkt soms of een dichter alleen maar onbegrijpelijke teksten gebruikt om onbegrijpelijk te zijn. En... omdat het onbegrijpelijk is wordt het als poëzie gewaardeerd omdat niemand durft te zeggen dat het totaal onbegrijpelijk is. (gebeurt ook bij literaire romans)

Moeten nadenken over een gedicht, het tot je door laten dringen, is wat anders.



Dichters zijn tegenwoordig niet meer gebonden aan dichtwetten, verplichte rijm of alliteratie etc. En toch is het een naar mijn gevoel wel poëzie en het ander niet.

Of... worden gedichten juist zo erg op rijm gezet dat het meer een versje is dan poëzie.



Kom vanavond met verhalen,

hoe de oorlog is verdwenen,

en herhaal ze honderd malen

alle malen zal ik wenen.



Het gedicht van Vroman heet Vrede.

Waar hij het volgens mij over heeft in dat gedicht is dat de oorlog afgelopen is maar niet bij de mensen die de oorlog overleefd hebben.

Volgens mij zegt hij vrij cynsich, jaja ook al vertel je verhalen over hoe fijn het is dat er nu vrede is (duif van honderd pond, met olijfboom) ik weet wel beter.

Hij huilt omdat mensen zeggen dat het vrede is maar in hem zélf woedt de oorlog nog voort, raakt hij de verschrikkingen, de beelden in zijn hoofd nooit meer kwijt. Dat is mijn persoonlijke interpretatie tenminste.



Vrede



Komt een duif van honderd pond,

een olijfboom in zijn klauwen,

bij mijn oren met mijn mond

vol van koren zoete vrouwen,

vol van kirrende verhalen

hoe de oorlog is vedwenen

en herhaalt ze honderd malen:

alle malen zal ik wenen.



Sinds ik mij zo onverwacht

in een taxi heb gestort

dat ik in de nacht een gat

naliet dat steeds groter wordt,

sinds mijn zacht betraande schat,

droogte blozend van ellende

staan bleef, zo bleef stilstaan dat

keisteen ketste in haar lenden,

ben ik te dicht en droog van vel

om uit te zweten in gebeden,

kreukels knijpend evenwel,

en 'vrede' knarsend, 'vrede, vrede',



Liefde is een stinkend wonder

van onthoofde wulpsigheden

als ik voort moet leven zonder

vrede, godverdomme, vrede ;

want het scheurende geluid

waar ik van mijn lief mee scheidde

schrikt mij nu het bed nog uit

waar wij soms in dromen beiden

dat de oorlog van weleer

wederkeert op vilten voeten,

dat we, eigenlijk al niet meer

kunnend alles, toch weer moeten

liggen, rennen en daarnaast

gillen in elkanders oren,

zo wanhopig dat wij haast

dromen ons te kunnen horen.



Mag ik niet vloeken als het vuur

van een stad, sinds lang herbouwd,

voortrolt uit een kamermuur,

rondlaait en mij wakker houdt ?

Doch het versgebraden kind,

vuurwerk wordend, is het niet

wat ik vreselijk, vreselijk vind:

het is de eeuw dat niets geschiedt,

nadat eensklaps, midden door een huis,

een toren is komen te staan van vuil,

lang vergeten keldermodder,

snel onbruikbaar wordend huisraad,

bloedrode vlammen en vlammend

rood bloed, de lucht eromheen behangen

met levende delen van dode doch

aardige mensen, de eeuwlange stilte voor-

dat het verbaasde kind in deze zuil

gewurgd wordt en reeds de armpjes

opheft.



Kom vanavond met verhalen

hoe de oorlog is verdwenen,

en herhaal ze honderd malen:

alle malen zal ik wenen.





Dettie