Mirjam schreef : Mijn moeder is een grijze vrijdagmorgen:
zij moet de kamer doen; stof beeft;
dan dweilen, voor het eten zorgen,
zien wat van gisteren overbleef.
Ik ben in haar liefde geborgen,
die elk verraad der wereld overleeft;
wie ik ook werd, wij eten overmorgen
de koek die zij gebakken heeft.
Wanneer de zondagmorgen is ontloken
staat heel haar wezen in de blijde bloei,
waarin mijn wezen moet zijn aangebroken,
omdat ik dan niet meer gevoel
hoe door de dood is aangestoken,
wat bij een andere vrouw begon.
Een duidelijke lofzang van de schrijver zijn moeder, Mirjam, en meer algemeen, een lofzang op "DE moeder". Hij voelt zich volledig geborgen bij zijn hardwerkende moeder. Geborgen in het alledaagse, maar vooral ook in de vreugde die zij uitstraalt op zondagmorgen. Bij haar kent hij geen angst voor de dood, en hij het leven nemen kan zoals het is. "wat bij een andere vrouw begon" is volgens mij het leven (immers, de vrouw is het levenschenkende element in de schepping). Iemands leven, geboren uit een andere vrouw dan zijn moeder, loopt ten einde. Wiens leven ? Kun je mij vertellen uit welke bundel dit gedicht komt, Mirjam ? Misschien werpt dit meer licht op de laatste strofe (die toch duisterder lijkt dan de eerste drie strofen van dit prachtige sonnet).
