Dit gedicht gaat over discriminatie
zo veel kan het betekenen: dat wij vergaan
- wij komen ongevraagd en moeten eens weer wijken -
maar dat wij spreken en ons niet verstaan
geen enkel ogenblik de andere open handen reiken
bedroeft me zwaar; wij kunnen nooit bestaan
wanneer ’t oprecht proberen al laat al blijken
’t eenvoudig vreedzaam met elkaar hier om te gaan
moet voor intolerantie, onbegrip nog altijd wijken.
sunset 12-07-2008
Ik vind het een mooi gedicht, alleen snap het niet echt.
Kan iemand me helpen?