Aan Rika
Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die de trein
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.
En toch, zij duurde lang genoeg om mij,
Het eindloos levenspad met fletse lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
Waarom hebt gij van dat blonde haar,
Daar de englen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!
En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet, als 't weerlicht, 't rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?
Piet Paaltjens
Uit: Tijgerlelies (1851-1853)
Piet Paaltjens was het pseudoniem van François Haverschmidt.
Nederlands dichter. *14.2.1835 Leeuwarden, overl. 19.1.1894 Schiedam.
Piet Paaltjens echte naam was Francois Haversmit.
Piet Paaltjens stond bekend om zijn droevige humor (melancholiek)
Dit gedicht is ook droevige humor.
In dit gedicht staat dat hij een vrouw zag zitten in een sneltrein die voorbij kwam.
Hij zat zelf ook in een trein die de andere kant op ging. Dat is ook de enige keer dat hij haar gezien heeft.
Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die de trein
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.
Maar toch is hij onmiddellijk verliefd geworden
ondanks dat hij haar maar in een flits gezien heeft
Ze heeft in die hele korte tijd zo'n indruk gemaakt dat hij
daarna niet echt meer kan lachen (fletse lach)
Hij kan helemaal niet meer echt blij zijn (geen enkel blij glimlachje liet ik meer)
En toch, zij duurde lang genoeg om mij,
Het eindloos levenspad met fletse lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
Hij viel op haar blonde haar en mooie blauwe ogen, (waarom hebt gij van dat blonde haar.. Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?)
hij vond dat ze er uit zag als een engel met die blonde haren en blauwe ogen, volgens hem ziet een engel er zo uit. (Daar de englen aan te kennen zijn)
Blond haar en blauwe ogen daar heeft hij een zwak voor, vindt hij geweldig, hij wordt snel verliefd op vrouwen met blond haar en blauwe ogen, daar kan hij eigenlijk niet tegen, als hij zulke vrouwen ziet dan smelt hij weg. ( Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!)
Hij zegt eigenlijk waarom liet je je zien, verwijt haar dat een beetje.
Waarom hebt gij van dat blonde haar,
Daar de englen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!
Daarna gaat hij door met verwijten (hij neemt het haar een beetje kwalijk)
Hij zegt: Waarom ging je zo snel voorbij?
Waarom rukte je de treindeur niet meteen open om je armen om me heen te slaan (En om mijn hals uw armen vastgekneld) en mij te kussen?( En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?)
En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet, als 't weerlicht, 't rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
Hij zegt: je was zeker bang (vreesdet) voor een treinongeluk?
Maar Rika (zo noemt hij haar in gedachte) wat zou het heerlijk (zaalger) voor mij geweest zijn om samen met jou te sterven onder de wielen van de trein.
(dan waren ze voor altijd samen geweest denkt hij dan)
Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?
dit stond bij Piet Paaltjens
van rijmschema's e.d. heb ik geen verstand
Dettie
--
