Anton Korteweg - Vader

Geplaatst: 08 feb 2007 06:18 pm



Anton Korteweg (geb.1944)



Vader



Als hij groot is, koop ik een auto.

Kan hij die ’s zaterdagsmorgens wassen.

En een gazon. Dat moet hij dan maaien.



Oude vrouwtjes jaag ik de straat op.

Kan hij die helpen oversteken.

Knaapjes het wakke ijs. Die moet hij

redden met levensgevaar.



Eenmaal toch moet ik het meemaken dat ik

goedkeurend hem op de schouder kan kloppen,

die in de ogen kijk, verlegen mompel:

‘Jongen, je vader is trots op je.’



Dit vers ken ik. Ik heb er op m'n site een kort commentaar bij geschreven.



Ik vind het een grappig vers met een lichte vorm van humor.



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 09 feb 2007 12:29 am



Een vader wilt altijd een reden wilt hebben om trots te kunnen zijn op zijn zoon. Zo graag dat hij daarom zelfs klusjes voor hem zou gaan bedenken, wat eigenlijk zinloos/nutteloos is. 'Jongen, je vader is trots op je.' kunnen zeggen is namelijk alles waarnaar een vader streeft.



Dit klopt zeker niet? Zou wel erg gemakkelijk zijn namelijk.



Yasmine

Geplaatst: 09 feb 2007 05:55 am



Volgens mij klopt dit wel, Yasmijn.



Het is geen moeilijk vers.



De leukste regel vind ik van die vrouwtjes die hij de straat op jaagt.



Humor door overdrijving.



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 09 feb 2007 12:31 pm

Eenmaal toch moet ik het meemaken dat ik

goedkeurend hem op de schouder kan kloppen

Betekent het ook niet dat hij dat hij vreest dat het niet zo eenvoudig is dat het zal gebeuren, vandaar op voorhand al klussen bedenkt, om zeker te zijn dat hij dit ooit meemaakt?



Tiba.

Geplaatst: 11 feb 2007 08:35 pm

tiba schreef:



Betekent het ook niet dat hij dat hij vreest dat het niet zo eenvoudig is dat het zal gebeuren, vandaar op voorhand al klussen bedenkt, om zeker te zijn dat hij dit ooit meemaakt?

Ja, ik dacht daar ook aan. Ik begrijp het gedicht als de uiting van een vader die héél erg verlangt naar het gevoel trots te kunnen zijn op zijn zoon (en dat dan ook tegen zijn zoon te kunnen zeggen). Tegelijkertijd weet en beseft de vader ook dat dat niet altijd evident zal zijn, dat er ook momenten zullen zijn dat het niet zo is, dat zijn zoon hem waarschijnlijk ook wel eens zal teleurstellen (hij verzint bij zichzelf al allerlei klusjes om toch minstens éénmaal trots te kunnen zijn).



Groetjes, kim

Geplaatst: 12 feb 2007 08:53 am



Ik ben het wel met Kim eens.



Maar vergeet niet de zelfspot die doorklinkt in die regel: ik jaag oude vrowtjes de weg op, kan hij die helpen oversteken.



Juist door die spot relativeert hij zijn trots.



Dat is de humor in dit vers, denk ik.



Gert

_________________

gert.slings.nu