Dettie schreef : HET MEISJE
Ben ik na jaren nog het kind gebleven
dat zich, door lente's toverlicht verblind,
liet vangen door de speelse voorjaarswind
als hoog boven haar hoofd de wolken dreven?
Ben ik nog steeds het argeloze kind
dat zich aan zon en wind kan overgeven?
Is het dezelfde band waarmee dit leven
mij aan een wereld vol geheimen bindt?
Weer laat ik door de voorjaarswind mij vangen,
weer dwaal ik als een kind door lentes land,
verblind van licht, met overbloosde wangen.
Maar 'k heb mijn onbevangenheid verpand-
diep in mij laait de vlam van het verlangen:
een vuur dat niet in kinderen ontbrandt.
Laat ons nu even dieper ingaan op het inhoudelijke, dat ik hierboven als volgt samenvatte :
- strofe 1 : vraag
- strofe 2 : vraag
- strofe 3 : antwoord, maar
- strofe 4 : er is een verandering opgetreden
In het eerste deel van dit sonnet stelt Hanny zich de vraag of ze nu eigenlijk nog steeds dat kind gebleven is dat ze vroeger was. Het kind dat zich liet gaan in de natuur. Persoonlijk ervaar ik dit als een uitdrukking van heimwee naar vervlogen dagen zonder zorgen (
argeloze). Of, zoals Hanny het zo mooi zegt,
door lente's toverlicht verblind .... Het kind zijn is echter voorbij, want de geschetste herinneringen worden vergeleken met een band in
dit leven, het "nu" dus. Deze band in het heden heeft iets mysterieus in zich, misschien draagt zij dit mysterie reeds heel lang met zich mee.
De derde strofe sluit hier bij aan, en geeft een begin van antwoord op de vragen uit het eerste deel. Op het eerste zicht lijkt er niets veranderd, maar met de laatste strofe komt de kentering. Het
onbevangene is er niet meer, het heeft plaats gemaakt voor een niet-kinderlijk verlangen.
Thema's die bij Hanny dikwijls aan bod komen, zijn hulpeloosheid, eenzaamheid, en een zoektocht naar liefde. Thema's die ik niet direct in mijn hoofd had, maar het loont zeker de moeite het gedicht te bekijken vanuit deze standpunten. Hulpeloosheid is zeker een aspect dat behoort bij de vroegste kinderjaren.
Rutger
