Cyclisme

Cyclisme



Koude kersenlippen



1.

In St. Python kwamen de renners langs

als een bemodderde zwerm bijen, samen-

geklonterd om de koningin. De brutaalsten

schreeuwden opdrachten rond. De hemel stond

naar regen. We applaudisseerden.



Op weg naar St. Quentin rustten ze uit.

Aten wat, praatten wat. Sommigen stapten

af om een achterwiel te inspecteren

of in de berm even te pissen en te dollen.



Bij de aankomst in Compiègne werd er door

vier of vijf man gesprint, de rest reed uit

en bleef daarna nog lang met lege ogen

in het publiek staan. In de verte werd

de winnaar op de mond gekust

door glimlachende meisjes.



2.

Geen lang leven hebben de wielrenners.

al rijden ze als engelen door het land,

de pedalen als vleugels aan de voeten,



geen lang leven hebben de wielrenners.

Al rijden ze als de wind langs de wegen

(we klappen enthousiast wanneer we ze

voorbij zien flitsen en roepen hun nummer;

ze kijken om en lachen hun tanden bloot) -



aan het eind, aan de finish kussen hen

de meisjes met ijskoude lippen, met

de koude kersenlippen van de dood.



TdF 1980, gewonnen door Joop Zoetemelk. De winnaar van de zesde etappe, Lille-Compiègne, was Jean-Louis Gauthier. De koningin was op dat moment Rudy Pevenage - die op 15 juni 2015 60 is geworden. De echte grote man was Bernard Hinault, die al drie etappes gewonnen had.



Met suizende banden



In de Alpes Maritimes

staken windvlagen op van demarrages



en tegendemarrages, en ontlaadden

zich kortstondige buien van irritatie.



Maar toen brak er een bleke zon door. Op

het asfalt tekent zich een koud gewemel



van schaduwen af. De eerste haarspeldbochten

openen zich. De remmen piepen, renners



gaan op pedalen staan en duiken schreeuwend

de steile piste af, naar waar beneden,



ver weg, ver weg, eeuwige lente heerst en

het bleekblauwe nirwana van de zee.



***

(Met suizende banden, en derailleurs

die onheilspellend ratelen en tikken,



langs muren van mediterrane tuinen

vol wanstaltige vruchten, tot ze over



de promenade stromen. Wandelaars,

leunend op stokken, kijken ongelovig



hoe ze de zee in waden, schreeuwend, dringend,

en met de fietsen hoog boven hun hoofden.)



Parijs-Nice 1988 werd gewonnen door Sean Kelly, die ook de slotetappe op zijn naam bracht. Ronan Pensec werd tweede op 8 seconden.



Klinkende munt



Tdf 2009



Tussen de dramaverslaafden

van het peloton stuurt hij

met één hand en hij plukt

verstrooid aan zijn neus.



Drama kan hij missen als kiespijn,

denkt hij, en van de zouteloze

grappen van andere ploegen

verstaat hij geen woord.



Lance Armstrong.

Van het lawaaiige licht

van de ochtend tot de benauwdheid

van de middag, de hele dag,



tot het naspel, wanneer hij,

als klinkende munt, tussen de kisten

reserveonderdelen, officials

te woord staat en shit-journalisten.



Giro



Fuggitivi

Even staan ze op de pedalen,

en kijken wenkbrauwfronsend om zich heen,

maar er beweegt zich niets, ze zijn alleen



met zon en wind, het peloton heeft geen

belangstelling. Ze schreeuwen iets, ze schudden

het hoofd, dan buigen ze zich weer



over het stuur, en werken zich gelaten

door een wirwar heen van verlaten straten.



Wildvreemden

Op vijftig kilometer voor de finish:

ze stromen over het ei van een rotonde

en ze verspreiden zich als een



vlucht kraanvogels tussen de huizen.

Er zijn honderden mensen op de been,

met kranten zwaaiend, en met tasjes eten.



Maar de renners willen er niets van weten.

Ze staren als wildvreemden om zich heen.



Caserta

Wielrenners in een uitgestorven landschap.

Langs parken en fonteinen. Het paleis



erachter, doet zich ternauwernood open

of ze glippen al glimlachend naar binnen.



Hier zijn ze thuis. De toeclips klikken los,

ze slingeren hun fiets op het parket,



en lopen rond met stijve benen tussen

de rococo-spiegels en tussen het



tot op de draad versleten meubilair.



Giro d’Italia 2014



Trente ans après



Dertig jaar later is Hinault nog steeds

beleefd neerbuigend tegen Nederlanders.



Beseffen ze wel dat hij ze in ‘80

een Tour cadeau gedaan heeft? Interviewers



lachen verlegen, ze zijn te zeer fan,

ze zijn te zeer onder de indruk van

dat lef, die zware wenkbrauwen, dat Frans.



In werkelijkheid gaf Bernard Hinault in 1980 in de twaalfde etappe op met een knieblessure.



Hoe, waar, wanneer, met wie



Vlaggen en wimpels boven Yorkshire Moors,

de kijkers staan te schreeuwen en te dringen.

De renners kijken niet, verwikkeld als

ze altijd zijn in hun berekeningen.



Hoe ver nog? En hoe zijn de wegen? Waar

de hellingen, welke categorie?

Het koersboek staat hun nog maar vaag voor ogen.

Is er een aanval mogelijk? Wanneer?



Omgeven door de geur en kleur van het

publiek kijken ze grimmig op hun stuur,

waar hun wattages en hun hartslag en

hun bloeddruk digitaal staan aangegeven.



Waar slapen ze vanavond? En met wie?



Tour de France 2014



Is hier de finish

Clásica San Sebastián. Je kijkt,

als de verbinding weer verbroken is,

in arren moede naar wat flarden Tour.



Dan is er beeld. De vaste camera

laat de finale zien. De koers loopt met

een sisser af. Je ziet hoe Adam Yates

telefonerend over de meet komt.



Is hier de finish? Wat? Wint hij de koers?

Hoofdschuddend rijdt hij uit. Kort achter hem

de achtervolgers, kwaad over hun stuur

gebogen, grimmig, gefrustreerd, doodmoe.



Gestalten.

Wie?

Wat doet het er nog toe.



2015. Wat onder andere verborgen bleef was dat een motor koploper Greg van Avermaet van de weg reed. In 2016 won Bauke Mollema.



Op de Izoard



Voor de camera van NPO1:

El Pistolero groet Molléma.

Zijn pikzwarte glimlach flitst als vanouds.



Contador, voor de camera is hij

nog steeds bliksemsnel.



(Zo mooi: Molléma.

Met een kleine verschuiving van de klemtoon

toverde hij hem omhoog,



weg van het zweten en stampen,

weg van de regenachtige wegen

van Groningen, bemodderd na de oogst:



Molléma, een groot kampioen,

een onvergankelijke ster

aan het Spaanse firmament,



Bauke Molléma.)



TdF 2017, na een mislukte aanval in etappe 18



Spaans spreekt iedereen



Vuelta a España, 3-9-2017



Spervuur

Een spervuur van bidons en lege blikjes

boven het peloton, en boos geschreeuw

in alle talen, maar voorlopig niemand die

weg weet te sluipen uit deze lawaaiige bende,



weg weet te blijven. De roofvogels bidden

onaangedaan boven de strogele vlakte.



Tekens

Met tientallen staan ze te plassen

op een industrieterrein in Zuid-Spanje:

een duidelijk teken, het peloton

heeft zich erbij neergelegd.



Zwarte engelen aan de horizon.

Een kleine kopgroep, en nog een.

Ze manoeuvreren

tussen cipressen en cipressen,



Granada in, Granada uit. Hoog

op een toren staan mensen te juichen,

te dansen, onzeker, blij dat ze

toch nog gezien zijn.



Geen ijs, geen frites

Trentin, met een handgebaar

jaagt hij een Movistarrenner

weg van het raam

van zijn ploegleiderswagen.



‘Geef mij ook, ik heb dorst.’

‘De camera kijkt, ik wil drinken.’



Een Movistarrenner bij

de ploegleider van Quickstep.

Geen ijs, geen frites



voor wielrenners. Eerder

won hier Chris Horner

van wie sindsdien nooit

meer iemand heeft gehoord.



De straten zijn leeg

De renners slalommen door

de straten. De huizen zijn nieuw:

muurtjes en schuurtjes van

keramische baksteen

overal steigers, en de

kozijnen staan in de grondverf.



Uilenkasten en bijenlinten en

gevelbegroeiing voor beginners

ontbreken nog even en

het is zondag: de bouwvakkers

werken niet en de straten

zijn leeg. Maar het welvaartspeil

is hoog. En de communicatie

soepel, want Spaans spreekt iedereen.

I like how this poem captures both the excitement and the quiet exhaustion of a cycling race through vivid, memorable imagery. The contrast between the fierce competition and the ordinary moments of resting, chatting, and repairing bikes makes the riders feel more human.

Veck IO