Gedichten over jaloezie

de maand februari 2010 is het thema jaloezie



Alvast een eerste gedicht



Zeventig jaar verschil



Hij klaagt hardop dat hij de nieuwe

aardappeltjes niet meer haalt. Ik roep

dat ik ze al gegeten heb, dus hij moet

terug naar Start of naar de Gevangenis.

Hij strompelt toch al zo moe. Zijn hart.



Maar een vriend hoeft niet snel te zijn,

van mij niet persé, alleen in de buurt.

Hij moet niet zeggen dat het weer weer

in de weg zit. Ik weet al lang dat het moet

vriezen voor het regen ijzelt op de straat.



En dan strooi ik heus wel zout voor je voeten.

Wat heeft het nou voor zin om zo maar

dood te willen als ik er toch ook nog ben?



Of ben je jaloers dat ik nog zo'n hoop

te leven heb? Ik ben jaloers dat jij het

hebt gehaald. Ik weet niet of ik dat wel kan.



Ted van Lieshout

uit: 'Och, ik elleboog me er wel doorheen',

Leopold 1988.



Dettie



P.S. Het staat al bij Ted van Lieshout



--

Afgunst



Afgunst, adder, is geduldig,

haar beet verraderlijk.

De overvloed aan stenen, gras en struikgewas

waartussen wij bewegen, laat dat toe.



Het langzaam werkend vergif, verrotting der beenderen,

is onontbeerlijk, brengt ons haast, verbetenheid, volharding.



Alvorens definitief in elkaar te zakken

(het deert me niet, omdat het ook jou gebeurt)

dient tenminste iemand overtroffen.



Hoger dan de eigen afgunst staat de nijd der naasten.

Leun tevreden achterover in het volle zicht van zwakken.

Het zengen van de zon: goedkeuring. Ons onvermoeibaar streven.



Mark Boog

Uit: De encyclopedie van de grote woorden

Cossee, Amsterdam 2005

Zelfkennis of mensenkennis? Ik laat het nog even op me inwerken.

Pieter

Ik heb mijn 'commentaar' bij Mark Boog zelf gezet Pieter.



Dettie

Afgunst



Een boom kiest zorgvuldig zijn plaats

om daar nooit meer vandaan te gaan.

Met niets dan zonlicht en lucht

versterken zijn wortels hun greep



op de wereld en neemt in zijn kruin

het overzicht toe. Zonder beschutting

wordt het leven in alle seizoenen pas

echt getrotseerd. Dat op zijn stam



onze hand zich soms neervlijt in een

groet of is het een slinkse poging

om van zoveel standvastigheid

toch iets te ontvreemden.

---

Mark Tritsmans Uit: 'Oog van de tijd', 1997.



Mag deze hier, Dettie?



Librije.

Ja natuurlijk mag deze hier. Het enige is dat het prettiger is dat een eventuele bespreking van het gedicht bij het item van de dichter zelf geplaatst wordt, anders is niets meer terug te vinden op het laatst.



Mooi gedicht trouwens!



Dettie