Gedichten over vervoermiddelen

Geplaatst: 01 aug 2007 10:23 am



Een locomotief



Er staat en locomotief op een zijspoor,

tot in haar merg verroest, met distels overgroeid.



Als het regent weent zij bruine tranen.



Ik loop langs haar, raak haar aan,

aai haar,

zeg iets tegen haar, iets bemoedigends

klim op de resten van een treeplank.



In de verte slaat een klok.

Misschien ben ik wel een prins. Je weet het nooit!

Misschien is dit wel Doornroosje.

Locomotiefje, liefje... open je ogen..!



Hoog aan de hemel staat de zon.

'Hé!' roepen ze. 'Ho!', 'Wacht eens even!' en 'Sta stil!'.

Maar wij vertrekken en horen niets en niemand meer.



Toon Tellegen

uit: 'Er ligt een appel op een schaal',

Querido 1999.

Geplaatst: 01 aug 2007 10:55 am



[img][url]http://www.betsygoestochina.com/images/tuktuk.jpg[/url][/img]



tuk tuk



geweldig zo’n tuk tuk (spreek uit toek toek)

de binnenstad verkeert in Thaise sferen

ik raad u aan hem ook eens te proberen

u kunt hem laten stoppen op verzoek



frivool en fris en fruitig is zijn look

u ziet hem links en rechts uw fiets passeren

dat zo’n vehikel zoveel kan presteren

dus smeult het oproer in de taxi-hoek



mijn raad aan Hagenaars en Hagenezen:

stap in, en laat u rijden als een vorst

u heeft in bus en tram niets meer te zoeken



het is fantastisch door Den Haag te racen

geniet en lach of zing uit volle borst

zelfs ambtenaren tukken (spreek uit toeken)



Daan De Ligt

Zie ook: www.daandeligt.nl



Dettie

Geplaatst: 01 aug 2007 07:27 pm



Wat leuk dit..vooral ook met die foto.

En dat gedicht van Toon Telegen ken ik helemaal niet, terwijl ik de budel heb.



Ik zou graag meezoeken maar vertoef elders en mijn bundels liggen thuis.

Komt nog wel.



Groeten

Wil

Geplaatst: 01 aug 2007 08:23 pm



Ja leuk dit thema!



Ik zoek ook wel.



Tiba.

Geplaatst: 02 aug 2007 10:26 am



Fietstocht II



Gelijk een oud tuig dat niet meer dienen zou,

Doorheen ’t getij van winterkou,

Had ik m’n hoop, m’n fiets geborgen,

Verbeiend d’eerste Lentemorgen.



Want door m’n fiets mag ik verhopen

De witte Lente door te lopen,

Te rennen, daarom verkies ik niets

Als hoopsimbool boven m’n fiets.



M’n fiets dat is namiddagdolen

Van m’n Lentewitheid, in nikkel Farandole*;

M’n fiets dat is het klingen

Van m’n veloschel, in zonnekringen.



M’n fiets dat is het kettingruisen;

Dat is het vlieden van de rode huizen

Om mij heen; dat is de landweg, gans verlaten

In z’n witte maagdgewaden.



Dat is het horizonnen-deinen

En ’t jonge zonneschijnen,

De bomen, die verdwijnen

Achter mij, de grachten die verkwijnen.



M’n fiets dat is het daveren van de zon,

Die heur wonne over de wereld spon

En spint; dat is het spelemeien

Van ebbe en vloed der zonnetijen.



M’n fiets dat is een foor van lichten,

Zoveel dwarlende schichten

Die draaien door elkaar:

De kermis van dit jaar.



Gewonnen verloren, gewonnen verloren,

M’n fiets dat zijn de koren,

Die komen uit d’Afrikaner landen

Met d’eerste zonnebranden.



Beiaarden van blijheid

Leven over ’t land,

Beiaarden van blijheid

Beven in de zonnebrand.



O, m’n fiets gij zijt

Bron van al m’n blijheid;

O, m’n fiets gij zijt

Leven in der eeuwigheid.

Rijd, rijd

Aldoor;

Rijd, rijd;

Aldoor;

Gewonnen verloren, gewonnen verloren,

De horizonnen zijn uit d’eeuwigheid.



Paul van Ostaijen

Uit de bundel: Music-hall (april 1915)

De Sikkel Antwerpen 1916



*Farandole: Provençaalse dans waarbij een keten gevormd wordt



Dettie

Geplaatst: 02 aug 2007 10:17 pm



Niet zo lang geleden las ik een heel mooi gedicht over een trein.

Maar waar en van wie? Mijn hersens gepijnigd dus... en nu gevonden.



Omdat voor deze dichter geen toestemming is geef ik enkel 4 regeltjes:



Wat is treuriger dan een trein?

Die vertrekt wanneer het moet,

Die slechts één stem heeft,

Die slechts één weg heeft.

(...)



Het gedicht is van Primo Levi en de vertaling is van Maarten Asscher en Reinier Speelman.



Het zijn gedichten die naar de keel grijpen.



Tiba.