Gedichten over moeder/moedergedichten

Geplaatst: 29 mei 2004 02:27 pm



Ik heb moeder-gedichten alvast in het archief gezet maar moest een link maken naar het forum,vandaar dit item erbij.



naar moedergedichten, klik hier



www.poezie-leestafel.info/moedergedichten



Dettie

Geplaatst: 11 okt 2005 09:23 am



Moederken



t En is van u

hiernederwaard,

geschilderd of

geschreven,

mij, moederken,

geen beeltenis,

geen beeld van u

gebleven.



Geen teekening,

geen lichtdrukmaal,

geen beitelwerk

van steene,

‘t en zij dat beeld

in mij, dat gij

gelaten hebt,

alleene.



o Moge ik, u

onweerdig, nooit

die beeltenis

bederven,

maar eerzaam laat

ze leven in

mij, eerzaam in

mij sterven.



Guido Gezelle

(4/5/1891)

Uit de bundel: laatste verzen Guido Gezelle





Toelichting

hiernederwaard: hier op aarde

geschreven: (misschien) gegraveerd

lichtdrukmaal: foto (zelfgevormd woord)

gelaten: nagelaten



Groetje

Dettie

Geplaatst: 11 okt 2005 11:17 am



Blijft zo prachtig!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 11 okt 2005 12:30 pm



Ik kende dit gedicht niet,

en in de nasleep van het overlijden van mijn eigen moeder schreef ik volgende gedicht.

Ik schrik van de overeenkomsten.

Ik schreef het ( - ik heb het nog wat gewijzigd -)naar aanleiding van de "Imitatio Christi" (De Navolging van Christus van Thomas a Kempis) van haar moeder dat zij zo koesterde.



Imitatio Christie's



Nee, ik heb geen aandenken van mijn grootmoeder.



Tenzij...

tenzij een warme warme herinnering,

een onvergetelheid in imponderabel materiaal,

een reminiscentie van haar essentie,

zo'n hebbeding als een warme warme herinnering,

een beetje ruw en vaagjes onderaan,

maar met veel lichtinval van boven,

en sfeerlicht van bezij,

en met antislipvoetjes tegen het verglijden in de tijd

en tegen het verzinken in melancholie.



Zeg maar een echte bonbonnière

met niets dan binnenwand

en bekleed met een motief van kleine indrukjes

geheel rondom in bladgoudrand.

Met een deurtje naar elke geurtje

en een scharniertje naar elk maniertje,

die wat piepen en kraken zoals haar stem.



Een beetje kitch misschien maar warm vooral.

Het zit vol kijkdoosmechaniekjes,

radertjes en hendeltjes overal,

en perpetua mobili en glasharpmuziekjes.

Je kan eraan draaien

en je kan het zelfs een beetje verstellen,

en jezelf opwinden.



Toch is het geen speeltje,

veeleer een barok kasteeltje,

een 'Malibran',

de schoorsteenpluim werkt als hevel

van de afneembare gevel,

en het ici-bas-reliëf-fronton

heeft een dubbele bodem als plafond.



Soms wrik ik er gewoon wat aan,

En ten gepaste tijde

bekijk ik het van bezijden,

of vanaf mijn achtergrond.



Het lijkt wel een polyvalent relikwie.

Het heeft zo zijn eigen uur en jaargetijde.

Het is een schrijntje met een schijntje nostalgie

dat ik bij mijn grootmoeders overlijden

in de handen van mijn moeder vond.



Het geheel heeft een slot als van een hart.

Maar ook zonder sleutel krijg je ‘t open.

En als je het heel voorzichtig sluit

gaat er geen enkel lichtje uit.

Mag ik hopen,

want dat gevoel maakt het voor mij net zo apart.





PS

Het is hetzelfde thema, hetzelfde gevoel, vanuit een andere tijdsgeest hetzelfde licht gecapteerd, niet ?



Jom

Geplaatst: 11 okt 2005 05:13 pm



Een waarachtige evocatie van je grootmoeder, Jom, en inderdaad vanuit eenzelfde gegeven vertrekkend.

Moet wel raar aandoen als je dit ook bij Gezelle vindt.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 11 okt 2005 05:51 pm

Dettie schreef:

Moederken

.....

.....



lichtdrukmaal: foto (zelfgevormd woord)

Sorry, en ik zit hier ergens te vragen of jullie dat kennen .





btw, Dettie: lichtdrukmaal is geen zelfgevormd woord maar een oud-Vlaams woord. Vroeger werkte men nog met het oude 'lichtdrukken', het ging hier om het fotomechanisch vastleggen van een beeld met behulp van chroomgelatine dat op glazen of metalen platen gedaan werd. Vandaar: lichtdruk(maal).

Ik wil niet de wijsneus uithangen maar ja.



petite