Vertalen
............................voor Giorgio Faggin
Ik lees nu al zo'n zestig jaar het boek
Dat mij dicteert wat ik moet schrijven op leven en dood.
Ik heb geen andere keus.
Anderen hebben het klaargelegd in een grot
Van Lascaux, in een heideggerhut, in de zingende wandelgangen
Van Grieks en Armeens en Hebreeuws.
Weer anderen hebben het opengedaan in het donker
Van kleitabletten en kloostercellen, het spijkerschrift
Van mijn afkomst, in hoekig Latijn.
Ik luister en luister, nog altijd klink ik verkeerd
In de helder beschilderde zuilenhallen van Zeno, nog altijd
Heb ik mijn toekomst verleerd.
Nu schiet mij een anoniem grafschrift van Brodsky te binnen.
Je moet in je leven proberen de tijd te evenaren,
De tijd imiteren.
Vermijd extremiteiten zoals schreeuwen
En schril stemgeluid. Probeer zo te zijn als de tijd.
En wind je niet op. Als je sterft ben je net als tijd.
Leonard Nolens
Uit ' Woestijnkunde' Querido 2008
De openingsregel heeft me getroffen, al lijkt het lezen van een boek hier een metafoor voor het eigen leven, of is het voor het eigen dichterschap?
Toch wou ik het gedicht hier ook onderbrengen.
Er valt uiteraard nog heel wat over te zeggen, maar dan misschien bij de dichter zelf. Later.
mira
