Gedichten over het kind *

Geplaatst: 01 okt 2004 10:43 am



Vertrek van dochters



Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien

aan hun gezichten die langzaam veranderden

van die van kinderen in die van vrienden,

van die van vroeger in die van nu.



En gevoeld en geroken als ze me kusten,

een huid en een haar die niet meer voor mij

waren bedoeld, niet zoals vroeger,

toen we de tijd nog hadden.



Er was in ons huis een wereld van verlangen,

geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun

kamers waarin ze verzamelden wat ze mee

zouden nemen, hun herinneringen.



Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie

precies datzelfde uitzicht, precies die

zelfde wereld van twintig jaar her,

toen ik hier kwam wonen.



Rutger Kopland

uit: Dit Uitzicht

Van Oorschot 1982



Dettie

Geplaatst: 01 okt 2004 06:30 pm



Dit is zo precies wat ik voel en voelde toen twee van mijn drie dochters het huis uit gingen. Natuurlijk kan ik het niet zo verworden, en zie, dat doet Rutger Kopland voor mij. En ik voelde dat het goed was. Niet meteen maar toch!

Dit is een van mijn favoriete gedichten en de dichter doet er niet veel voor onder. Prachtig, bedankt voor de herinnering, Dettie



Lizzy

Geplaatst: 01 okt 2004 10:19 pm



Mooi, dit gedicht van Kopland.

.......................................in hun

kamers waarin ze verzamelden wat ze mee

zouden nemen, hun herinneringen.



Treft me wel. Lijkt me heel raak gezegd.





Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 01 okt 2004 11:16 pm



Er geuren aldoor



Er geuren aldoor kinderen in mijn

hoofd

en uit mijn ogen vol met kinderogen

ontspringt een bloesemtwijg

lijnen kunnen zo vloeiend zijn

toch is de avond zwaar

zwangere vrouwen droegen ook vandaag hun last

de lippen van de minnaars bloeden

en de eenzamen hebben weer verloren

ik zou willen een poppenkast zijn

de kinderen met lappenpoppen laten spelen

in mijn huis

ze zouden haha zeggen

en de wolf zou verliezen

we zouden weer in fantasie geloven





Cathy Mara

uit: Gedichten van vroeger, 1986



Tiba.

Geplaatst: 02 okt 2004 09:07 am



Ook heeeeel erg mooi tiba!!



Dettie

Geplaatst: 07 okt 2004 12:08 pm



De titel van dit gedicht kwam direct in mij op bij het lezen van het maandthema. Een schitterend, intens sonnet van E. du Perron.



Het kind dat wij waren

E. du Perron



Wij leven 't heerlijkst in ons vèrst verleden:

de rand van het domein van ons geheugen,

de leugen van de kindertijd, de leugen

van wat wij zouden doen en nimmer deden.



Tijd van tinnen soldaatjes en gebeden,

van moeders nachtzoen en parfums in vleugen,

zuiverste bron van weemoed en verheugen

verwondering en teêrste vriendelijkheden



Het is het liefst portret aan onze wanden,

dit kind in diepe schoot of wij handen,

met reeds die donkre blik van vreemd wantrouwen.

't Eenzame kleine kind, zelf langverdwenen

dat wij zo fel en reedloos soms bewenen

tussen de dode heren en mevrouwen.



Uit: 'Parlando'

(A.A.M. Slot, Rijswijk, 1930).



Wouter