gedichten over archeologie

Geplaatst: 03 jul 2006 01:38 pm Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

Vaas uit Attika



Ik lag zo lang in uw barmhartig bed,

aarde van Attika. Ik lag verzadigd

binnen de gladde rondheid van mijn vormen

nog vol herinneringen aan het parfum van bloemen,

aan spitse vingers om mijn hals gesloten.



De zwarte strijder is nog niet gestorven,

hij staat nog recht met opgeheven armen

maar zonder wapen zonder tegenstander.





Anton van Wilderode

uit: Volledig dichtwerk, Lannoo, Tielt 1999

Ik lag verzadigd

binnen de gladde rondheid van mijn vormen

Toch wel prachtig gezegd!

Mooi ook hoe de archeologische vaas hier zelf aan het woord is.



Tiba.

Geplaatst: 04 jul 2006 05:45 am



De zwarte strijder is nog niet gestorven,

hij staat nog recht met opgeheven armen

maar zonder wapen zonder tegenstander.





Ik vind dit stukje heel mooi.

De afbeelding op de vaas is nog niet vervaagd,

de strijder staat er nog duidelijk op

alleen het wapen is niet meer te zien

en de tegenstanders zijn er niet meer.



Dettie

Geplaatst: 05 jul 2006 09:21 am



Muntstuk met uil



De ronde bolle ogen onbeweeglijk,

de spitse bek gesloten bijna innig

de veren vol nog van een suizend vliegen

onder de zilvermist van de olijven.



Een kleine munt die in mijn handpalm ademt.





Anton van Wilderode

uit: Volledig dichtwerk, Lannoo 1999



Tiba.

Geplaatst: 15 jul 2006 10:10 pm



Romeins



Praatjes verkopen op een antiek

en halfuitgevallen vloermozaïek

motors starten tussen de brokken

van het verleden (een god geeft de geest),

in het heden leven en in de verte

een oude romp zien, een stenen stumperd,

een groene, roestende kop.



J.A. Emmens

uit: Gedichten en aforismen,

Van Oorschot 1980



Dit "archeologisch" gedicht stond al bij het item J.A. Emmens met enig commentaar



Tiba.

Geplaatst: 16 sep 2006 10:06 am



Uit Apulia



Er waren dunne, zwijgende dingen, uit Apulia,

verdwaalde schilfers van een aarde, zoals zij

achterblijft als de goden en de mensen haar

verlaten, dorre schilfers van een oude huid.



Ik wilde iets zien, ik zag de resten van dag

in hete okeren akkers, in roestbruine steen,

de resten van nacht in as van verbrande olijven,

in het git van lava in maanlicht, de resten

van uitzicht in lapis lazuli van hemel en zee.



Ik wilde iets zien, want ik zocht naar een tijd,

een plek, naar woorden kortom in die schilfers,

die huid van die zeer oude moeder, die verdroogde

voedster, haar huid waarin de chaos groeit en

de woorden voor tijd en plek langzaam verwoest.



Dunne, zwijgende dingen, de wederkeer tot stof.





Rutger Kopland

uit: Geduldig gereedschap,

Van Oorschot, Amsterdam 1993

Ik wilde iets zien, want ik zocht naar een tijd,

een plek, naar woorden kortom in die schilfers,

die huid van die zeer oude moeder, die verdroogde

voedster

Heel mooi is dit!

"Die zeer oude moeder" ik veronderstel dat daarmee Apulië (een streek in Italië) of Italië zelf bedoeld is.





Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 26 sep 2006 01:33 pm



Kasselse Apollo



We kennen niet zijn ongelooflijk hoofd

waarin de appels rijpten. (Zijn tors is

marmer, wit gewelfd.) Wij zien niet meer

de grens die door de ogen liep, waar zon

in sterren overgaat. Maar eens dan breekt

zijn stilte aan. Dan wekt hij slaapsters op,

tot beelden van verhevenheid.



Ooit neemt hij in uw ogen plaats, zijn voet

stapt plechtig uit de tijd. Hij stijgt in u

een hemel in, en zoekt steeds hoger (oude

Montgolfière) naar oeverloze leegten, ver.



Smalwangige atleet. Door hem schrijft gij

de regenboog aan God opnieuw, of Iris, toe.

Loop om zijn mathematisch lichaam heen.

Hij woont zo ver. Er is geen plek

die u niet ziet.



Uw leven moet nu anders zijn.





Erik Spinoy

uit: Susette. Gedichten, De Arbeiderspers

Amsterdam 1990







Tiba.