Gedichten over honden

Geplaatst: 25 dec 2005 06:32 pm





Door een onderbreking in het forum is dit item dat Mieke had ingevoerd, verdwenen (slechts z e v e n weken zijn weggeveegd).

Ik probeer dit even weer op te nemen, Mieke.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 27 dec 2005 05:30 pm Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

Onderstaand gedicht heb ik geschreven voor mijn hond Radja



Radja



Met jouw ogen die mooi mogen

Kijken naar die gekke mensen

Wat zij toch allemaal gebaren



Soms herken je ze

En ga jij naar ze gedragen

Lopen als zij lopen

Dralen als zij aarzelen



Wakker in de mand

Grommend van genot

Stretchend in de ochtendstond.



Blaf jij om zij te onthalen

Of geef je niet af

Door hen de angst in te jagen.



Geniet je van je honds bestaan

Wij kunnen enkel gissen

En zullen heel veel missen



Jou ook, ooit.

Liever nooit





Wil je zien hoe hij er uit ziet? www.somersbvba.be onder rubriek WIE



Jan S

Geplaatst: 27 dec 2005 05:40 pm



Gevoelvol gedicht, Jan.

Radja ziet er een heel lieve hond uit. Ik veronderstel dat zijn baasje erbij staat? Zo kennen we je ook. Heel leuk!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 28 dec 2005 08:32 pm Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

Twee honden Floortje



Onze hond is van de dood gestorven.

Ze moest een spuitje voor de slaap,

een tweede tegen het ontwaken.



Mam huilt en legt een bloem op haar lijk;

beslissen om iemand te laten gaan, dood,

is een soort van schuld, al is een hond



niemand. Nu hoeft ze nooit meer om te vallen

of hijgen zonder reden, of weten dat ouwe

honden sjokken moeten zonder stok.



Twee honden Birgiet



De dood is me schrikken. Ik raak er

niet aan gewend. Nu is de dochter van

onze hond die dood is, dood: het bloeden



wou niet stoppen. In haar plaats loopt

onverschillig de poes achter mam aan

die door moet. Nee, ze leert niet hoe



te blaffen. Stil streelt haar staart

langs moeders benen, een soort van trotse

troost. Triomferen is katten niet vreemd.



Ted van Lieshout

uit: Van, Als & Och,

Leopold 1995



Tiba.



Deze teruggevonden in het archief .

Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 29 dec 2005 05:40 pm



Zoals een hond



Zoals een hond, verdrinkend,

in zijn redders handen bijt,

bijt mijn gevoel de reddende gedachte,

dat deze nood voorbijgaat en dat zulke nachten

eenmaal weer zullen blusschen in de tijd.



Het eerst verdronkene is de verwachting,

de hoop zieltoogt. Maar de herinnering

vecht het hardnekkigst. Lieveling!



M. Vasalis

uit: Dier-bare Poëzie, Gedichten over dieren,

Anton van Wilderode en Fil de Ridder, Orion 1971



Tiba.